ثروت از ديدگاه قرآن (فارسى) — صفحة 136

هر كس براى ثروتمندى ، تنها به خاطر ثروتش تواضع كند ، دو سوم دينش از بين رفته است . همچنين فرمود : « الْغِنى وَ الفَقْرُ بَعْدَ الْعَرْضِ عَلَى اللَّه » « 1 » پس از تقديم كارنامه‌ها به پيشگاه خداوند است كه توانگرى و درويشى [ هر كس ] روشن شود . با اين بيان ، مؤمنى كه با زهد و ايثار - نه با تنبلى و مستى و بيكارى - در خط فقر قرار گرفته ، نزد همه محترم است . همچنين است ثروتمندى كه در كسب مال و صرفِ آن ، موازين شرعى را رعايت و از مال و امكانات خويش در راه خدا انفاق مىكند و حقوق واجب مالى خود را مىپردازد ، نبايد مورد بىحرمتى قرار گيرد ، بلكه بايد به خاطر ايمان و تقوايش همچون ديگر مؤمنان محترم شمرده شود . البته بايد آنها را به پرداخت حقوق اقتصادى ترغيب و در مواردى از دنياگرايى و نتايج آن مانند سركشى ، ثروت‌زدگى ، افزون‌طلبى و ديگر پيامدهاى ناگوار زراندوزى هشدارشان داد . چنان كه حضرت شعيب به مردم چنين نصيحت كرد : « اوْفُوا المِكيالَ وَ الْميزانَ وَ لْاتَبْخَسِوا النَّاسَ اشْيائَهُمْ » « 2 » پيمانه و ترازو را از عدل ، كامل ادا كنيد و چيزهاى مردم را كم نكنيد .