پرچمدارى كلّ سپاه امام ( ع ) را تقبّل كرد « 1 » علّت اينكه اورا مرقال مىخواندند اين بود كه در جنگها سرعت عمل فوق العاده‌اى داشت « 2 » و سرانجام پس از رشادتهاى بسيار در جنگ صفيّن به ديدار معبود شتافت . در فضيلت وى همين بس كه حضرت بر پيكر او ويارانش گذر كرد فرمود : اگر روزى تيغهاى براّن هم در نيام رود و جنگ خاتمه يابد ، ستايش و ياد ايشان از خاطره ها نرود . « 3 »

با شروع مرحله دوّم جنگ صفيّن « 4 » على ( ع ) فرماندهان خود را چنين آراست : عمّار بن ياسر رابر سواران ، عبداللّه بن بُديل بن ورقاء خزاعى را بر پيادگان ، اشعث بن قيس را بر سمت راست و عبداللّه بن عباس رابر سمت چپ گماشت و پرچم بزرگ را به دست هاشم مرقال سپرد . هاشم مرقال بعد از جنگى نمايان و وارد كردن ضربات سنگين بر دشمنان و كشتن تعداد بسيارى ازايشان بالاخره به فيض شهادت نائل آمد و به ديدار پروردگار شتافت . چون هاشم به شهادت رسيد على ( ع ) پرچم رابه فرزندش عبداللّه سپرد و او