در ربيع الأول سال چهارم در اثر توطئه‌اى كه ميان يهود بنى نضير بر سر ترور شخص پيامبر صلىالله‌عليه‌وآله انجام گرفت ، آن حضرت تصميم گرفت آنها را ازمدينه اخراج كند و به همين منظور رسول خدا ( ص ) به ايشان پيام داد كه مدينه را ظرف ده روز ترك كنند ولى آنها از اين فرمان سرپيچى كردند . پيامبر ( ص ) دژ بنى نضير رابه محاصر درآورد ، طى شش روزى كه از محاصرهء دژ مىگذشت هر نوع ارتباط آنها با خارج از دژ قطع گرديد ، آنان ناچار تسليم نيروهاى اسلام شدند . در اين واقعه رسول خدا ( ص ) جايگاه خود را از چوب و جاجيم ساخت ، آنگاه بلال را مأمور فرمود كه آن را در محلِ مسجد كوچكى كه در كنار محلهء بنى خطمة بود بر پاكند ، رسول خدا ( ص ) به جايگاه انتقال يافت . يكى از يهوديان به نام عَزوك كه تيرانداز چيره دستى بود ، شروع به تيراندازى به سمت جايگاه پيامبر ( ص ) كرد تيرهاى او به جايگاه مىنشست ، رسول خدا ( ص ) دستور داد كه جايگاه او را به مسجد فضيخ « 2 » جائى كه در تيررس دشمن نبود انتقال دادند . شب هنگام فرا رسيد و از يارى رسانى عبدالله بن ابى وهم پيمانان او خبرى نشد ، سَلّام بن مشكم وكنانة بن صُويراء ( دوتن از يهود ) به حُيى ( رئيس يهوديان ) مىگفتند : پس كجا است ابن ابى ؛ آنچنان كه تو گمان داشتى ؟ حيى گفت : چكنم اين سرنوشت‌ما است .