از آيات كريمهء اين سوره ، و همچنين تاريخ اين غزوه ، چنين به دست مىآيد كه جمعى از حاضرين در اين بيعت ، نه به خاطر اخلاص و ارادت بلكه به خاطر حميت قومى « 1 » حاضر به فداكارى شدند و مجدانه در برابر مشركين مقاومت كردند . از اين رو قرآن مجيد مىفرمايد : خدا از دل آنها با خبر بود ، و سكينه و آرامش خود را بر آنان نازل كرد تا با خاطرى آرام و راحت به تصميم خود باقى بمانند ، و منافقين دل آنها را برنياشوبند . و چون جماعت بيعت كنندگان همگى از اخلاص و تقوى برخوردار نبودند ، ضمناً با لطف و ارادهء الهى جنگى پيش نيامد كه مخلص و نا مخلص ، مؤمن و منافق از هم ممتاز شوند ، لذا پاداش اين بيعت و حمايت ، همانند حمايت مؤلفهء قلوبهم ، به حطام دنيوى تبديل شد ، تا از پيروزى جنگ خيبر و غنيمت‌هاى آن به عنوان پاداش برخوردار شوند . « 2 » ضمناً با آنها و همگان از مسلمانان وعده نهاد كه غنيمت‌هاى بسيارى نصيب و بهره‌شان سازد ، حتى غنيمت‌هايى كه نتوانند ميزان آن را برآورد كنند . برخى از مفسرين آن را با غنايم ايران و روم منطبق دانسته‌اند .