عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 387

رسول خدا حاجتى به انشاء عقد جديد نمىديد ، و موقعى به يادآورى اين جملهء « انْتَ اخى فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ » مبادرت فرمود ، كه على بن ابى طالب يا ديگران از كنار گذاردن آن سرور نگران شده اظهار ملالت مىنمودند . راجع به ارث برادر خوانده ، علاوه بر صاحبان سِيَر ، مفسرين اسلامى ، ذيل آيهء كريمهء 33 نساء « وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ فَآتُوهُمْ نَصِيبَهُمْ » به طور كلى متعرض احكام آن شده‌اند . از جمله افرادى كه به طور خصوصى نامبرده شده‌اند ، حمزه عموى پيامبر است كه در جنگ احد به برادر خوانده‌اش زيد بن حارثه وصيت كرد . همچنين بلال حبشى مؤذن پيامبر هنگامى كه دواوين عطاى شام در زمان عمر تدوين مىشد ، حق خود را در ديوان به نام ابو رويحهء خصعمى ثبت كرد . « 1 » پيامبر نيز در روزهاى آخر حيات ، ما ترك خود را - سواى آنچه متعلق به نسوان بود « 2 » - از جمله عمامه ، استر ( دلدل ) ، انگشترى ( خاتم ) ، شمشير و خفتان خود را به عنوان ارث مؤاخات به على تسليم كرد . « 3 » و موقعى كه ربيعة بن ناجذ از على سؤال كرد : به چه علت شما كه پسر عموى رسول خدا هستى ما ترك رسول خدا را به ارث حائز شدى ، با اينكه عمويش عباس زنده و از حيث طبقات ارث واپيشتر بود ؟ على ( ع ) پيمان موازرت صدر اسلام را يادآور شد و مادهء مؤاخات آن را خاطر نشان ساخت . « 4 » 3 - حلف انصار يا بيعت عقبه پيمان ديگرى كه هنگام هجرت ، به وسيلهء پيامبر منعقد شد ، پيمان نصرت و اتحادى است كه به نام بيعت با قبايل مدينه صورت گرفت و در اثر آن به نام انصار ( جمع ناصر : حليف ) خوانده شدند .