عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 249

حسين را يك روز كشتند و سر او را از بدن جدا كردند ، اما حسين كه فقط اين تن نيست حسين كه مثل من و شما نيست ؛ حسين يك مكتب است و بعد از مرگش زنده‌تر مىشود . دستگاه بنى اميه خيال كرد كه حسين را كشت و تمام شد ، ولى بعد فهميد كه مردهء حسين از زندهء حسين مزاحم‌تر است ، تربت حسين كعبهء صاحبدلان است . زينب هم به يزيد همين را گفت ، گفت : اشتباه كردى ، « كِدْ كَيْدَكَ وَاسْعَ سَعْيَكَ ، ناصِبْ جُهْدَكَ ، فَوَ اللَّهِ لا تَمْحُو ذِكْرَنا وَ لا تُميتُ وَحْيَنا » « 1 » هر نقشه‌اى كه دارى به كار ببر ولى مطمئن باش تو نمىتوانى برادر مرا بكشى و بميرانى ؛ برادر من زندگىاش طور ديگر است ، او نمرد بلكه زنده‌تر شد . در آن وقت مرثيه‌گوها مثل مرثيه‌گوهاى حالا نبودند . كُمَيت مرثيه‌گو بود ، دِعبل خُزائى مرثيه‌گو بود ؛ همان دعبل خزائى كه گفت : پنجاه سال است كه من دار خودم را به دوش كشيده‌ام . او طورى مرثيه مىگفت كه تخت خلفاى اموى و عباسى را متزلزل مىكرد . او كه محتشم نبود . شعراى ما چرخ و فلك را مسئول شهادت حسين دانسته‌اند . كميت كه اين جور نبوده ؛ يك قصيده كه مىگفت دنيا را متزلزل مىكرد ، ولى با تاريخچهء حسين ، با نام حسين ، با مرثيهء حسين . ديدند عجب ! قبر حسين هم مصيبتى براى ما شده است . تصميم گرفتند كه قبرش را از بين ببرند . قبرش را خراب كردند ، تمام آثار آن را محو كردند ، پستى و بلندىهاى زمين را يكسان كردند ، به محل قبر آب انداختند به طورى كه احدى در آن سرزمين نفهمد كه قبر حسين در كدام نقطه بوده است . اما مگر شد ؟ حتّى روى آوردن مردم به آن بيشتر هم شد . خود متوكل يك سر مغنّيه « 2 » دارد . يك وقتى با او كار داشت و سراغ او را گرفت . گفتند نيست . گفت كجاست ؟ گفتند به مسافرت رفته است . بعد از مدتى كه آمد ، متوكّل از او سؤال كرد : كجا رفته بودى ؟ جواب داد : براى زيارت به مكّه رفته بودم . متوكّل گفت : الآن كه وقت زيارت مكّه نيست ؛ نه ماه ذىالحجّه است كه وقت حج باشد و نه ماه رجب است كه وقت عمره باشد ، و اصرار كرد كه بايد بگويى كجا رفته بودى . بالأخره معلوم شد اين زن به زيارت حسين بن على رفته بود ، كه متوكّل آتش گرفت ، فهميد نام حسين را نمىشود فراموشاند .