اگر بخواهيم هدف امام حسين ( ع ) را بيان كنيم ، بايد اين جور بگوييم كه هدف آن بزرگوار ، عبارت بود از انجام دادن يك واجب عظيم از واجبات دين ، كه آن واجب عظيم را هيچ كس قبل از امام حسين - حتى خود پيغمبر - انجام نداده بود ؛ نه پيغمبر اين واجب را انجام داده بود ، نه امير المؤمنين ، نه امام حسن مجتبى !
واجبى بود كه در بناى كلّى نظام فكرى و ارزشى و عملى اسلام ، جاى مهمى دارد . با وجود اين كه اين واجب ، خيلى مهم و خيلى اساسى است ، تا زمان امام حسين ، به اين واجب عمل نشده بود - عرض مىكنم كه چرا عمل نشده بود - امام حسين بايد اين واجب را عمل مىكرد ، تا درسى براى همهء تاريخ باشد ؛ مثل اينكه پيغمبر حكومت تشكيل داد ، تشكيل حكومت ، درسى براى همهء تاريخ اسلام شد ؛ فقط حكمش را نياوردند . يا پيغمبر ، جهاد فى سبيلاللَّه كرد ، اين درس براى همهء تاريخ مسلمين و تاريخ بشر تا ابد شد . اين واجب هم بايد به وسيلهء امام حسين ( ع ) انجام مىگرفت ، تا درسى عملى براى مسلمانها و براى طول تاريخ باشد .
حالا چرا امام حسين ، اين كار را بكند ؟ چون زمينهء انجام اين واجب ، در زمان امام حسين پيش آمد . اگر اين زمينه در زمان امام حسين پيش نمىآمد ، مثلًا در زمان امام على النقى ( ع ) پيش مىآمد ، همين كار را امام على النقى ( ع ) مىكرد ؛ حادثهء عظيم و ذبح عظيم تاريخ اسلام ، امام على النقى عليه الصّلاة و السّلام مىشد . اگر در زمان امام حسن مجتبى يا در زمان امام صادق عليهما السلام هم پيش مىآمد ، آن بزرگواران عمل مىكردند . در زمان قبل از امام حسين ، پيش نيامد ؛ بعد از امام حسين هم در تمام طول حضور ائمه تا دوران غيبت ، پيش نيامد !
پس هدف ، عبارت شد از انجام اين واجب ؛ كه حالا شرح مىدهم اين واجب چيست . آن وقت به طور طبيعى انجام اين واجب ، به يكى از دو نتيجه مىرسد : يا نتيجهاش اين است كه به قدرت و حكومت مىرسد ؛ اهلًا و سهلًا ، امام حسين حاضر بود . اگر حضرت به قدرت هم مىرسيد ، قدرت را محكم مىگرفت و جامعه را مثل زمان پيغمبر و امير المؤمنين اداره مىكرد . يك وقت هم انجام اين واجب ، به حكومت نمىرسد ، به شهادت مىرسد . براى آن هم امام حسين حاضر بود .
خدا ، امام حسين ، يعنى اين بزرگواران را جورى آفريده بود كه بتوانند بار سنگين آن چنان شهادتى را هم كه براى اين امر پيش مىآمد ، تحمل كنند ؛ و تحمل هم كردند . البته داستان مصايب كربلا ، داستان عظيم ديگرى است .
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 208
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٢٠٨