طالب ، عبداللَّه بن عقيل و عبداللَّه بن مسلم بن عقيل ، كشته شدند . و اين به روز دهم محرم به سال شصت و يكم بود . حسين وقتى كشته شد پنجاه و پنج سال و به قولى پنجاه و سه سال داشت . زرعة بن شريك تميمى دست راست او را ضربت زد . سنان بن انس نخعى نيز او را با نيزه بزد ، و از اسب فرود آمد و سرش را بريد . شاعر در اين باب گويد : كدام مصيبت با مصيبت حسين برابر است كه سر او به دست سنان جدا شد . » از جملهء انصار چهار كس با وى كشته شدند . و بقيهء مقتولان كه شمارشان را قبلا گفتهايم از ياران وى و از ساير مردم عرب بودند .
مسلم بن قتيبه وابستهء بنى هاشم در اين باب گويد :
« اى چشم ، بر خاندان پيمبر گريه و ناله كن . بر نُه تن كه از نژاد على بودند ، و پنج تن كه از نسل عقيل بودند و پسر عم پيمبر ، عون ، برادر آنها كسى نبود كه او را بىوفا توان گفت . همنام پيمبر را نيز با شمشير تيز بزدند . بر بزرگ آنها نيز ناله كن كه بزرگ آنها چون ديگران نبود . خدا زياد را هرجا هست با پسرش و پيره زن چند شوهره لعنت كند . »
عمر بن سعد به ياران خود دستور داد تا اسب بر پيكر حسين برانند . و براى اين كار اسحاق بن حيوة حضرمى و چند تن ديگر مأمور شدند و اسب بر پيكر او راندند مردم عاضريه كه قومى از بنى عاضر بنى اسد بودند يكروز بعد از قتل ، حسين وياران او را به خاك سپردند . عدهء كشتگان از ياران عمرو بن سعد در جنگ حسين ( ع ) هشتاد و هشت كس بود .
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 118
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص١١٨