زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 91

خداى متعال مىفرمايد : « يا بَنى آدَمَ خُذُوا زينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ ، وَ كُلُوا وَاشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا انَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ » « 1 » اى فرزندان آدم ! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد ، با خود برداريد ؛ و ( از نعمت‌هاى الهى ) بخوريد و بياشاميد ، ولى اسراف نكنيد كه خداوند اسراف كنندگان را دوست نمىدارد . اسلام اگر چه مالكيت خصوصى را پذيرفت امّا انباشت سرمايه را به‌نحوى كه موجب محروميت ديگران شود ممنوع دانست و كسانى را كه تنها به فكر اندوختن مال و ثروت هستند مورد نكوهش قرار داد و فرمود : « وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ الَّذى جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ يَحْسَبُ انَّ مالَهُ اخْلَدَهُ كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِ وَ ما ادْريكَ مَا الْحُطَمَةُ نارُ اللَّهِ الْمُوقَدةُ الَّتى تَطَّلِعُ عَلَى الْافْئِدَةِ » « 2 » واى بر نكوهش كن عيب جو ، آنكه مالى را فراهم آورده و مىشمرد . پندارد كه مال او وى را جاودان مىسازد نه چنين است ، او در حُطَمَه ( دوزخ ) افكنده مىشود . و تو چه مىدانى ، حطمه چيست ؟ آتش افروخته خداى است كه دل‌ها را فرامىگيرد ! و يكى از علل عدم پذيرش اسلام توسّط سردمداران شرك نيز همين برنامه‌هاى اقتصادى بود كه اسلام ارائه داد زيرا هنگامى كه حضرت محمّد صلى الله عليه و آله مبعوث به رسالت شد . مردم حجاز از نظر اقتصادى به دو گروه عمده تقسيم مىشدند . الف - مالداران و بازرگانان ب - ستمكشان و بردگان اكثر افرادى كه در گروه نخست بودند چون منافع خود را در خطر مىديدند با تمام قوا