زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 249

تهديد كن بطورى كه خيال كنند راهى براى نجات ندارند . آنگاه دست از آزار آنها بردار ، ولى از آنها براى من بيعت بگير ، و هر كس از بيعت خوددارى كرد بكش ، و شيعيان على را در هر جا كه هستند از دم تيغ بگذران ! » « 1 » « بُسر بن ارطاة » به مدينه و مكه حمله كرد و غير از افرادى كه سوزانيد سىهزار نفر را به قتل رسانيد ! « 2 » همچنين « بسر » در يمن افراد زيادى را به خاك و خون كشيد كه از جملهء آنها ، فرزندان معصوم و كوچك عبيدالله بن عباس بودند . « 3 » و بر اهل جيشان « 4 » كه از شيعيان على عليه السلام بودند حمله برد و بسيارى از آنها را قتل عام كرد و بار ديگر به صنعاء برگشت و بيش از صد پيرمرد را به قتل رسانيد . « 5 » و معاويه به سفيان بن عوف عامدى هنگام اعزام به منطقه عراق گفت : « سفيان ! به عراق حمله‌ور شو ؛ و اهل عراق را مرعوب ساز . هر كس را ديدى كه با تو هم عقيده نيست بكش ! و به هر آبادى كه رسيدى ويران كن و اموال آنها را نابود ساز ، چون نابودى و از بين رفتن مال و ثروت براى مردم ، مانند قتل ، تلخ و ناگوار ، و بلكه از قتل نيز دردناك‌تر است . » « 6 » و به فرمانده ديگرش ، « ضحّاك بن قيس فِهرى » ، گفت : « به منطقه كوفه برو هر عربى را ديدى كه مطيع و دوستدار على است بكش » . ضحّاك اموال مردم را غارت كرد و عرب‌ها را از دم تيغ گذراند تا به « ثعلبيه » رسيد و در آنجا به يك كاروان حج برخورد و اموال آنها را به غارت گرفت . در راه حجّ نزديك « قطقطانه » به « عمر بن عميس بن