طرفداران على عليه السلام به منطقه حجاز و يمن اعزام نمود . « 1 » بنابراين يكى از علل قدرت يافتن بنىاميّه ، به مسائل داخلى جامعه اسلامى در عصر حاكميت على عليه السلام باز مىگردد .

بنىاميّه از جهل و نادانى تازه مسلمانان شام به خوبى بهره جستند . مردم شام علاوه بر جديدالاسلام بودنشان ، از آگاهى بسيار كمى برخوردار بودند . آنها اهل بيت پيغمبر را نمىشناختند و از اسلام اطّلاعات بسيار محدودى داشتند . به همين جهت معاويه هسته مركزى تشكيلات حكومتى خود را از اين مردم غافل و جاهل برگزيد . مسعودى در مروج الذّهب مىنويسد : « يكى از دوستان اهل علم گفت : ما درباره ابوبكر و عمر و على و معاويه بحث مىكرديم ، عدّه‌اى ناظر مباحثه بودند ؛ يكى از آنها كه عاقل‌ترين آنها بود گفت شما درباره ابوبكر و عمر و . . . چه مىدانيد من پرسيدم شما دربارهء آنها چه فكر مىكنيد ؟ جواب داد آيا على پدر فاطمه نبود ؟ گفتم فاطمه كيست ؟ گفت همسر پيغمبر و دختر عايشه خواهر معاويه . گفتم حكايت على چه بوده است ؟ گفت : در جنگ حنين با پيغمبر كشته شد . » « 2 » مردم شام چنان در بىخبرى به‌سر مىبردند كه بنىاميّه را تنها وارثان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىدانستند عبدالله بن على وقتى از شام برگشت گفت : « اهل شام براى پيامبر صلى الله عليه و آله اهل بيت و خويشاوندى كه از او ارث ببرد غير از بنىاميّه نمىشناسند . » « 3 » حكومت حزب اموى ، در واقع بر همين عقب‌افتادگى مردم شام پايه نهاده شده بود و به همين جهت معاويه همواره مراقب بود تا مبادا از مخالفان خلفاى اموى كسى وارد شام