طبق احاديث متعددى كه توسّط محدّثان اهل تَسنُّن و شيعه نقل شده « 1 » آيه ولايت درباره على عليه السلام نازل شده است كه در حال نماز ، انگشتر خويش را به مستمند بخشيد : « انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » « 2 » همانا ولىّ شما ، خدا و رسول او و كسانى هستند كه در حال ركوع زكات مىدهند . بىشك ، ولايت خدا و رسول او تنها به‌معنى دوستى و يا نصرت نيست بلكه معنى آن اختيار دارى و اولويت در تصرّف و زعامت و وجوب اطاعت در كل شؤون مربوط به ولايت تشريعى خداست و اين نوع ولايت ، نظر به مفاد كلمه « انّما » منحصر به خداى متعال و رسول خدا على عليه السلام است و ترتيب ذكر آن نيز بيان مىكند كه ولايت امام ، شعاع ولايت رسول و ولايت رسول ، شعاعى از ولايت الله مىباشد . مرحوم سيد شرف‌الدين عاملى مىنويسد : « همه مفسّران اجماع و اتفاق نظر دارند - چنان كه قوشچى كه خود از ائمه اشاعره است اعتراف كرده - كه اين آيه درباره على عليه السلام در آن هنگام نازل شد كه حضرت در حال ركوع صدقه داد . و « نسائى » در كتاب « صحيح » خود نزول آن را درباره على عليه السلام از عبدالله ابن سلام نقل كرده است ، جمع كننده‌ها بين « صحاح سته » در هنگام تفسير سوره مائده ، نزول آيه بالا در مورد على عليه السلام را نقل نموده و