زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 106

اينان به قلعه‌هاى شما مىآيند و تا پاى جان ايستادگى مىكنند . » « 1 » قرآن كريم درباره اين اقدام منافقان فرمود : « الَمْ تَرَ الَى الَّذين نافَقُوا يَقُولُونَ لِاخْوانِهِم والَّذينَ كَفَرُوا مِنْ اهْلِ الْكِتابِ لَئِن اخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَ لا نُطيعُ فيكُمْ احَداً ابَداً وَ انْ قُوتِلتُمْ لَنَنْصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ انَّهُمْ لَكاذِبُونَ » « 2 » آيا منافقان را نديدى كه پيوسته به برادران كفّارشان از اهل كتاب مىگفتند : « هرگاه شما را ( از وطن ) بيرون كنند ، ما هم با شما بيرون خواهيم رفت و هرگز سخن هيچ كس را درباره شما اطاعت نخواهيم كرد ؛ و اگر با شما پيكار شود ، ياريتان خواهيم نمود » خداوند شهادت مىدهد كه آنها دروغگويانند . منافقان در غزوه خندق : در سال پنجم هجرى مشركان با همكارى چند تن از يهوديان بنىنضير به مدينه حمله كردند و به تعبير قرآن كريم از بالا و پايين به مدينه روآوردند . « 3 » عدّه‌اى از مسلمانان قلوبشان به لرزه افتاد و در مورد خداوند متعال گمان‌هاى باطل بردند « 4 » و عدّه‌اى از منافقين نيز وعده‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله را فريب دانستند و براى تضعيف روحيه مسلمانان تلاش كردند : « وَ اذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَالَّذينَ فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رسُولُهُ الَّا غُرُوراً وَ اذْ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ يا اهْلَ يَثْرِبَ لا مُقامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا وَ يَسْتَأْذِنُ فَريقٌ مِنْهُمُ النَبِىَّ يقُولُونَ انَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ وَ ما هِىَ بِعَوْرَةٍ انْ يُريدُونَ الَّا فِراراً » « 5 » در آن هنگام منافقان و آنان كه در دل‌هايشان شك و ريب بود با يكديگر مىگفتند آن وعدها كه خدا و رسول به ما دادند ، غرور و فريبى بيش نبود و در آن وقت طايفه‌اى از كفّار و منافقان ، گفتند اى يثربيان ديگر شما را در مدينه جاى ماندن نيست بازگرديد و در آنحال گروهى از آنها براى رفتن از پيغمبر صلى الله عليه و آله اجازه خواسته ، مىگفتند خانه‌هاى ما ديوار ندارد در صورتى كه دروغ مىگفتند و مقصودشان چيزى جز فرار از جبهه جنگ نبود !