نزديكترين اصحاب و اقوام ، به جاى نفرين و دعا بر اضمحلال و بوار آنها ، زبان به استغاثه در پيشگاه پروردگار نسبت به هدايت و رستگارى مىگشايد و براى خروج آنان از جهل و ضلالت به نور و هدايت دعا مىكند .
مرحوم والد حضرت علامهء طهرانى - قدّس الله سرّه - در اين باره مىفرمودند :
در بعضى از مواقع واقعاً ايذاء و جسارت مشركين از حدّ مىگذشت و آن حضرت را مورد ضرب و شتم قرار مىدادند به طورىكه خون از پاها و چه بسا از صورت آن حضرت جارى مىشد ، در اين هنگام جبرائيل مىآمد و از جانب پروردگار خطاب مىآورد كه : ما همه قواى فعّاله در عالم مادّه را از باد و صاعقه و زلزله و . . . در اختيار تو قرار داديم ، اگر مىخواهى آنان را نفرين كن تا در يك چشم به هم زدن همه را نابود سازيم . امّا رسول خدا در همان حال عرضه مىداشت : اللّهم اهدِ قومى فانّهم لا يعلمون . پروردگارا من هدايت و آگاهى قوم و مردمم را از تو خواهانم زيرا اينان جاهلند و نتائج اعمالشان را نمىدانند .
سپس مىفرمودند : اگر رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در اين موقعيّت نفرين مىفرمود قطعاً همه آنها مورد خشم و غضب قاهرهء الهى قرار مىگرفتند ولى خود آن حضرت در همان موقع و مرتبهاى كه داشت متوقّف مىشد و به درجات و منازل بالاتر صعود و ارتقاء نمىنمود و ادراك آخرين مرتبه از مراتب تجرّد و توحيد را كه به واسطه همين مجاهدتها و رياضتها و تحمّل سختىها و مشقّتهاى غريب حاصل مىشود ، به دست نمىآورد و به مقام شفاعت كبرى كه فقط اختصاص به ذات مقدّس حضرتش دارد نائل نمىشد . انتهى كلام ايشان رضوان الله عليه .
ادراك حقائق عالم غيب و معرفت مراتب اسماء در همه يكسان نيست
تصوّر ما بر اين است كه ادراك حقائق عالم غيب و معرفت مراتب اسماء و صفات پروردگار در انبياء و اولياء الهى مثل ادراك و شناخت ما است و همان برداشتى كه ما از جريان نظام خلقت و دائره قوس نزول و صعود و عالم تشريع و تربيت و انزال كتب و ارسال رسل داريم ، آنها هم همان را دارند منتهى با يك نورانيّت بيشتر ، و نه بيش از آن . و اين صد در صد غلط است .