بنىاميّه و بنىمروان و بنىعبّاس كه هدف و مقصد أقصاى آنان كشورگشائى و توسعه قلمرو حكومت و استيلاء بر مال و جان و ناموس رعايا و استلاب اموال و غنائم ملل مىباشد .
در ساير حكومتهاى اسلامى گرچه شعار ، شعار توسعه و تبليغ اسلام است ، امّا آنچه در باطن و ضمير سردمداران و زعماى آنان مىگذرد همان چيزى است كه گفته شد ، و غير از آن هدفى و مقصودى در سر ندارند و سودائى در ضمير نمىپرورانند . و از اينجاست كه ما مىگوئيم : شيعه فقط بايد به عاشوراء نظر بيندازد و عاشوراء را الگو براى تمام حركات و سكنات و صلحها و ستيزها و تندرويها و كندرويها و اقدامات و احتياطات خود قرار دهد . و آنان كه با چشمان دوبين و أحول خود بين اين دو امام ( حضرت مجتبى و سيّد الشّهداء عليهما السّلام ) تفاوت مىاندازند سخت در اشتباه و ضلالت افتادهاند و در حقّ اين دو بزرگوار راه جفا و ستم پيمودهاند .
در مورد إحياء سنن مىفرمايد : إنّى لَم أخرُج أشِرًا و لا بَطِرًا و لا مُفسِدًا و لا ظالمًا . . .
خود آن حضرت در وصيّتش به محمّد بن حنفيّه هنگام خروج از مدينه مىفرمايد :
إنّى لَمْ أخرُجْ أشِرًا و لا بَطِرًا و لا مُفسِدًا و لا ظالمًا ، و إنّما خَرجْتُ لِطَلبِ الإصلاحِ فى امّةجَدّى مُحمّدٍ صلّى الله عليه و آله ؛ اريدُ أن آمُرَ بالمَعروفِ و أنهَى عَنِ المُنكِر ، و أسيرَ بسيرةجَدّى و سيرةأبى علىّ بنِ أبىطالبٍ عليه السّلام . [ 1 ]
هامش
[ 1 ] - لمعات الحسين ، ص 11