قيام سيّد الشّهداء عليه السّلام حياتى ترين شاخص حقّ و باطل است
مسأله قيام حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام و شهادت آن بزرگوار در فرهنگ تشيّع به عنوان حياتىترين شاخص حقّ و باطل براى انسان در جميع مراتب و مراحل تكاملى آن قرار دارد ، و هيچ فردى را در هيچ مرتبهاى گزير و گريزى از اتّباع و پيروى آن حضرت در تمام مراحل و موقعيّتهاى مختلف اين حركت ، چه قبل از عاشوراءو چه پس از آن نمىباشد . زيرا اين واقعه با ويژگىهاى خود يك حادثه استثنائى در طول تاريخ بشريّت است كه خلق آن توسّط يك امام معصوم عليه السّلام تحقّق پيدا كرده است نه يك فرد عادى و يا يك عالِم عادى .
ديدگاه فرهنگ شيعه نسبت به واقعهء عاشوراء با ساير ديدگاهها نسبت به اين قضيّه يك تفاوت ماهوى و اساسى دارد ؛ و به قول مولانا :
هر كسى از ظنّ خود شد يار من * وز درون من نجست اسرار من
مظلوميّت حضرت سيّد الشّهداءعليه السّلام در فرهنگ تشيّع اين نيست كه گروهى از خدا بىخبر با يورش بر عدّهاى از ذرارى و اولاد پيامبر آنان را از دم تيغ گذراندند و از بزرگ و كوچك ، حتّى طفل شيرخوار نگذشتند و پس از شهادتشان اهل بيت رسول خدا را با آن وضع فجيع و شرمآور از اين شهر به آن شهر در شوارع و ملأ عامّ به اسارت و غل و زنجير كشاندند ، و كردند آنچه را كه تاريخ از ذكر آن به شرم آيد !