صحيح و حقّ را بيابيد . جماعت يهود از سه مسأله پرسش نمودند ؛ رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود : فردا پاسخ شما را خواهم داد ( ولى إن شاء الله نفرمود ) خداى متعال نيز تا چهل روز وحى را از آن حضرت قطع گردانيد تا اينكه رسول خدا مغموم و دلشكسته گرديد و اصحاب او نيز در رسالت و بعثتش شك بردند . . . »
اين روايت مىرساند كه نفس مبارك رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم گرچه به رتبهء وحى و تلقّى معانى و حقائق ربوبى از جانب پروردگار رسيده بود ، امّا حقيقت توحيد و ظهور آن به تمام معنى الكلمه ( كه در عين حفظ هويّت خود با مقام جمعيّت و كثرت ، انسجام و الفت كامل دارد ) هنوز براى ايشان محقّق نشده بود ؛ و انقطاع وحى به مدّت چهل روز در واقع تنبيه و بيدارباشى بود براى حضرتش كه تعلّق به مقام ربوبى و تلقّى وحى به نحو مستمرّ او را از مبدأ و سرمنشأ نزول آن غافل ننمايد ، و اراده و مشيّت پروردگار را در همهء ظروف و همهء عوالم ربوبى سارى و جارى ببيند ، و خداى نكرده اين مسأله به صورت يك امر عادى و توقّع عنايتى زائد بر حيثيّت عبوديّت و وساطت درنيايد ، كه مقام كبريائيّت و غيرت و عزّت حضرت حقّ اين نكته را براى هيچ يك از مخلوقاتش حتّى رسول خاتم صلّى الله عليه و آله و سلّم برنمىتابد .
و پس از آنكه اين تنبيه و تربيت به صورت انقطاع وحى براى آن حضرت تحقّق يافت ، اين حقيقت و الا و اين ظريفهء ناگفتنى و ناشنيدنى با سيرى كه نفس مباركش در اين اربعين نمود براى آن حضرت كاملًا
الأربعين في التراث الشيعي (اربعين در فرهنگ شيعه) (فارسى) — صفحة 38
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٣٨