بدميد ، و لياقت حمل امانت مستسرّ خويش را منحصر در ذات قدسى انسان نمود .
عروج به اعلى مرتبهء رقاء و نزول به ادنى منزلهء مظاهر كون را به وحدت جامعهء خويش به او عنايت كرد ، و بدينسان مفخر عالم وجود و مسجود ملائكهء سماوات و قاطنين عوالم انوار گرديد ؛ « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسنَ فِى أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ * ثُمَّ رَدَدْنهُ أَسْفَلَ سفِلِينَ * إِلَّا الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصلِحتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ » .
[ 1 ]
و درود متواصل و تحيّات متواتر به پيشگاه رفيع المنزلهء انبياء و حجج الهى باد كه با عزمى متين و قدمى استوار در اعتلاى كلمهء توحيد ، جميع أعباء رسالت را بجان پذيرا گشتند و آنى از آنات رخوت و كسل آنانرا از مقصد و مقصود مانع نگرديد ؛ و با تمام فشارها و سختيها و نفاقها ذرّهاى از منهج راستين و ممشاى قويم خود تنازل ننمودند ، و رشد و رقاء امّت را تنها ثمرهء رسالت و اجر و پاداش زحمات و صدمات خود شمردند ؛ قُلْ مَآ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَآءَ أَن يَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا » . [ 2 ]
بالأخصّ ثمره و جوهر عالم وجود ، مظهر اتمّ اسماء و صفات حسناى الهيّه ، مَجلاى انوار باهرهء حضرت معبود و مُظهِر نشآت كلّيّه غيب و شهود ؛ أبوالأكوان
هامش
[ 1 ] - سوره التّين ( 95 ) آيات 4 تا 6 : « به تحقيق ما انسان را در بهترين وزان و قابليّت خلق نموديم ؛ سپس او را به آخرين درجه از هبوط و حضيض ( ورود در عالم دنيا و كثرات انفسيّه ) نازل كرديم ، مگر آن دسته از افراد كه ايمان به خداى آورده و به اعمال صالحه قيام نمايند ، كه در اين صورت داراى اجر و ثوابى بدون منّت خواهند بود . » ( يعنى اين دسته از افراد با وجود هبوط و نزول به مراتب تعيّنات و كثرات ، بواسطه ايمان به پروردگار و عمل صالح ، خود را از حضيض شهوات بيرون آورده به مراتب فعليّت و شهود رسانيدهاند . )
[ 2 ] - سوره الفرقان ( 25 ) آيه 57 : « اى پيامبر ما ! به مردم بگو : من پاداشى را بر رسالت خود مترتّب نمىكنم ؛ اجر و پاداش من همان هدايت و راهيابى شما به سمت پروردگار و قرب بسوى اوست . »