بسم الله الرّحمن الرّحيم
حمد و ستايش ملأ اعلى و تسبيح و پيرايش سكّان ارض و سماء يكتا معبودى را سزاست كه فيض وجود اقدسش ظلمات ماهيّات امكانى را به انوار مظاهر جمال و جلال منوّر فرمود ؛ و از ميان سلسلهء خلائق ، مشيّت قاهرهاش ماهيّات انسانى را به تاج كرامت « وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِى ءَادَمَ وَ حَمَلْنهُمْ فِى الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْنهُم مِّنَ الطَّيِّبتِ وَ فَضَّلْنهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا »
[ 1 ] متوّج نمود . خلعت خلافت غيب مكنون را بر قامت رساى او بياراست ، و رداى رفيع « أَوْ أَدْنَى » [ 2 ] را زيبندهء محرم حريم قدس و كبريائى خود نمود . نفوس متعلّقهء ناسوت را به جوهرهء ملكوتيّه مستعدّ ، و ذوات منغمرهء در كثرات صنع را به فناء در حقيقت ذات پذيرا گشت . با نفخهء رحمانى از سرّ وجود بموجب « وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى » [ 3 ] در كالبد او
هامش
[ 1 ] - سوره الإسرآء ( 17 ) آيه 70 : « و به تحقيق ما بنى آدم را كرامت بخشيديم ، و آنانرا در بيابان ودريا سير داديم ، و از نعمتهاى پاك و طيّب خود روزى گردانيديم ، و بر بسيارى از مخلوقات خود برترى و فضيلت داديم . »
[ 2 ] - سوره النّجم ( 53 ) ذيل آيه 9 .
[ 3 ] - سوره ص ( 38 ) قسمتى از آيه 72 : « و از روح خود در او دميدم . »