است ، و حاجى در هنگام طواف بايد به اين ادعيه مشغول باشد .
امام رضا عليه السّلام هنگام طواف دستها را بلند نموده دعا مىكردند
در روايت است كه امام رضا عليه السّلام در هنگام طواف دستها را به طرف آسمان بلند مىكرد و مىفرمود :
يَا اللَهُ ! يَا وَلِىَّ الْعَافِيَةِ وَ خَالِقَ الْعَافِيَةِ وَ رَازِقَ الْعَافِيَةِ وَ الْمُنْعِمُ بِالْعَافِيَةِ وَ الْمَنَّانُ بِالْعَافِيَةِ وَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْعَافِيَةِ عَلَىَّ وَ عَلَى جَمِيعِ خَلْقِكَ ! يَا رَحْمنَ الدُّنْيَا وَ الْأخِرَةِ وَ رَحِيمَهُمَا ! صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّدٍ ، وَ ارْزُقْنَا الْعَافِيَةَ ، وَ دَوَامَ الْعَافِيَةِ ، وَ تَمَامَ الْعَافِيَةِ ، وَ شُكْرَ الْعَافِيَةِ فِى الدُّنْيَا وَ الْأخِرَةِ ؛ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ .
[ 1 ]
مرحوم شيخ صدوق در « عيون الأخبار » روايت مىكند از سعد بن سعد از امام أبوالحسن علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام ؛ سعد مىگويد : با امام رضا عليه السّلام مشغول طواف بودم تا جائى كه به مقابل ركن يمانى رسيديم ؛ حضرت ايستاد و دستش را به طرف آسمان بلند كرد و عرضه داشت : « اى پروردگار ! اى كسى كه عافيت به دست توست ، و بوجود آورندهء عافيت هستى ، و عطا كننده عافيت مىباشى ، و نعمت عافيت را به بندگانت ارزانى مىدارى ، و بر بندگانت منّت مىگذارى بواسطهء عافيت بر آنها ؛ و اى كسى كه به لطف خود عافيت را بر من و بر جميع مخلوقاتت كرامت مىبخشى ! اى پروردگار رحمان در دنيا و آخرت و رحيم در دنيا و آخرت ( انعام عامّ و خاصّ در هر دو نشأه ) ! بر محمّد و آل محمّد درود بفرست و نصيب ما عافيت بفرما ، و آن را دوام بخش و تمام و منتهاى عافيت را بر ما ارزانى بدار ، و شكر بر عافيت را در دنيا و آخرت روزى ما بگردان ؛ اى رحم كنندهترين رحم كنندگان . »
و كذلك مرحوم كلينى با سند متّصل خود از عبدالله بن سنان از امام صادق
هامش
[ 1 ] - وسائل الشّيعة ، كتاب الحج ، ابواب الطواف ، باب 20 ، حديث 7 ، ج 13 ، ص 335 ؛ و عيون أخبار الرّضا عليه السّلام ، ج 2 ، ص 16 .