گرديدهاند . چنانچه در آيه سابق الذّكر خداوند علماء امّت را بر سكوت در مقابل امر خلاف و باطل مورد مذمّت و قدح قرار مىدهد ، و يا در آيه شريفه 104 از سورهء آل عمران مىفرمايد :
« وَلْتَكُن مّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » .
« بايد گروهى از ميان شما وجود داشته باشند كه مردم را به راه پسنديده دعوت كنند و امر به معروف و نهى از كار زشت را در دستور كار خود قرار دهند ؛ البتّه ايشان رستگارانند . »
و ديگر آيه نَفْر است :
« فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلّ فِرْقَةٍ مّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لّيَتَفَقَّهُوا فِى الدّينِ وَ لِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ » .
[ 1 ]
« چرا عدّهاى از مسلمين براى تحصيل علوم دين و فهم در مسائل شريعت به بلاد علم كوچ نمىكنند و به تحصيل معارف دينى نمىپردازند تا پس از بازگشت به اوطان خود مردم را نسبت به تكاليف هشيار كنند و آنان را از اشتغال به كار خلاف باز دارند . »
در قرآن كريم آيات مربوط به امر به معروف و نهى از منكر إلى ما شاء الله وجود دارد . به نحويكه اين دو اصل به عنوان دو فرع مسلّم از فروع دين قرار گرفته است .
و امّا روايات كه بايد گفت : آنچه از حضرات معصومين عليهم السّلام در باب انذار از عمل زشت و نهى از منكر و تبرّى از مخالفين شرع و متهتّكين به مسائل خلاف و اظهار ناخشنودى و طرد نسبت به عاملين قبائح وجود دارد شايد از حدّ احصاء خارج باشد .
هامش
[ 1 ] - سوره التّوبة ( 9 ) ذيل آيه 122 .