و لذا كسى كه به قرآن متّكى باشد عزيز است و غير او ذليل . كسى كه به قرآن دل بسته باشد در ايمنى است و غير او در خوف .
از كلينى است با إسناد خود از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام :
كانَ فى وَصِيَّة أمِيرِالمُؤمِنِينَ [ عَلَيه السّلامُ ] لأصحابِهِ : اعلَمُوا أنَّ القُرآنَ هُدَى النَّهارِ و نُورُ اللَّيلِ المُظلِمِ عَلَى ما كانَ مِن جَهدٍ و فاقَة . [ 1 ]
و ايضاً كلينى با إسناد خود حديث مىكند از زُهْرِى :
قالَ سَمِعتُ عَلِىَّ بنَ الحُسَينِ عَلَيهما السّلامُ يَقُولُ : آياتُ القُرآنِ خَزائِنُ العِلمِ ، فَكُلَّما فَتَحتَ خِزانَة يَنبَغِى لَكَ أن تَنظُرَ ما فِيها . [ 2 ]
و ايضاً مرحوم كلينى روايت مىكند از سفيان بن عيينه از زُهْرِى قال :
قالَ عَلِىُّ بنُ الحُسَينِ عَلَيهما السّلامُ : لَو ماتَ مَن بَينَ المَشرِقِ و المَغرِبِ لَما
هامش
1 - الكافى ، ج 2 ، ص 600 : [ از جمله وصيّتهاى أميرالمؤمنين عليه السّلام به اصحاب خود اين بود كه مىگفت : بدانيد قرآن چراغ هدايت است در روز ، كه هر عملى را كه انجام مىدهيد ، آن برنامهء كار و راهگشا و اسوه براى كار شماست ! و نور شب تاريك و پر ظلمت است كه همين كه همه در خواب رفتند ، شما با تلاوت آن گاه و بيگاه ، در نمازهاى شب با خواندن سورههاى بزرگ و آيات عجيب ؛ در عالمى از نور و صفا و سرور و تجرّد و بساطت وارد مىشويد . و با خواندن هر آيهاى به باغى جداگانه ورود مىنمائيد ، و عقبهء تاريك و كريوهء ظلمانى را با نورافكن و پروژكتور آنچنان ضياء و قدرتى نورانى مىبخشيد كه چشمها را خيره كند و اين شب تاريك سپرى شود . و تا طلوع صبح و سپيدهء فجر صادق كه شعاع نور خورشيد از پشت افق ، طليعهء ورود شمس را نويد دهد ، شما ابداً در تاريكى نبودهايد ، و اصلًا احساس ظلمت را نكردهايد ؛ گرچه در نهايت فقر و مشكلات مادّى و زندگانى طبيعى بوده باشيد ! ولى معذلك درون شما روشن است ، و باطن شما و ذهن شما به انوار آيات قرآن منوّر است ! ]
2 - الكافى ، ج 2 ، ص 609 : [ شنيدم از حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام كه مىگفت : آيات قرآن ، خزينهها و گنجينههاى دانشاند ؛ بنابراين هر گاه خزينهاى را بگشائى ، سزاوار است كه به آن چه در درون آن است نظر كنى ! ]