بسم الله الرّحمن الرّحيم
و الصّلاة على محمّد و آله الطّاهرين
و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين
أَقِمِ الصَّلاة لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلى غَسَقِ اللَّيْلِ وَ قُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً ،
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَة لَكَ عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُودا [ 1 ]
سابقاً ذكر شد كه نماز بهترين حالاتى است كه بنده با خداى خود دارد ؛ حال خلوت و حالت انس است . و از طرفى چون قيام به نماز در تمام لحظات و آنات شبانهروز مستلزم تعطيل ساير افعال و اقوال ضروريّهء حيات در عالم طبيعت بود ، لذا خداوند علىّ أعلى در پنج نوبت نماز را واجب فرمود كه به فاصلههاى معيّن و مضبوط آورده شود ، و آن حال و حقيقتى كه در حال نماز بر مؤمن
هامش
[ 1 ] سوره الإسرآء ( 17 ) آيه 78 و 79 : [ بر پاى بدار نماز را از وقت زوال خورشيد ( ظهر ) تا وقتى كه سياهى شب جهان را فرا گيرد ( نماز ظهر و عصر و مغرب و عشاء ) ، و قرآن صبح را نيز بر پا بدار ( نماز صبح ) زيرا كه قرآن صبح مشهود هر دو دسته از ملائكهء شب و روز است . ( و اى رسول ما ) پاسى از شب را به بيدارى و شب زنده دارى بگزار كه اين تهجّد و نماز شب از خصائص تو است ، اميد است كه پروردگارت تو را به مقام محمود مبعوث گرداند ! ]