را پيمودند و بدان را ادامه دادند
و بدقت فكر كردند و از عبرتها بهره بردند و بر سختىهاى اين عمر و مدت كوتاه صبر كردند و شكيبائى نمودند در اين عمر كوتاه از متاع فريب دهنده دنيا كه فانى مىشود و حسابش باقى ميماند و به چشم عقل و خرد به آخر دنيا نظر افكندند و اولش را به نظر نياوردند بحقيقت و باطنش پى بردند و از ظاهر فريبندهاش چشم پوشيدند در باره تلخى عاقبتش فكر كردند و گوارا نبود شيرينيهاى نقد اين دنيا براى آنها بنا بر اين خود را بصبر و شكيبائى واداشتند و دنيا را چون لاشه مردارى پنداشتند كه حلال نيست براى احدى كه از آن شكم خود را سير كند مگر در بيچارگى و ضرورت كه بقدرت نجات از مرگ و بقاى نفس كه نميرند و جان خود را نگهدارند از آن مردار برگيرند و دنيا را چون مردار گنديده و متعفنى يافتند كه هر عبوركننده دهان خود
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 373
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٣٧٣