و شئون دنيوى در نظرش كوچك آيد و آخرت بزرگ جلوه كند ، خواستهء مرا بر خواهش خودش مقدّم بدارد ، خوشنوديم را همواره طلب نمايد و حقّ عظمتم را بزرگ شمارد ، رفتار مرا نسبت به خود به ياد آورد ، شبانه روز در مقابل هر گناه يا معصيت مراقب من باشد ( مرا ببيند ) دلش را از آنچه كه من كراهت دارم پاك سازد ، نسبت به شيطان و وسوسههاى او دشمنى بورزد و براى ابليس راه و تسلّطى در سينهاش قرار ندهد ، هر گاه اين امور را بجا آورد من دلش را جايگاه دوستيم قرار مىدهم به طورى كه قلب او را ويژهء خود ميگردانم ، او را طورى ميسازم كه جميع حالاتش ( فراغت ، گرفتارى و همّتش ) مخصوص من باشد ، و همواره در مورد نعمتهائى كه به دوستانم انعام كردهام سخن بگويد ،
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 321
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٣٢١