در انشاء اين خطبه و بيان ولايت در مورد على ع ، نصب آن حضرت به مقام خلافت و رهبرى آيندهء مملكت بوده است ، و اگر مراد آن جناب ابلاغ دوستى على بود ، معنى نداشت كه عمر به آن حضرت مبارك باد بگويد ، و يا حرث بن نعمان فهرى از خدا براى خود عذاب درخواست نمايد . و گذشته از اين ، در ذيل خطبهء شانزدهم مدارك متعدّدى از عامّه و اهل سنّت بيان شد در اينكه پيغمبر اكرم ص ، على و فرزندانش را به عنوان ثقل اصغر ، و عدل كتاب خدا معرّفى كرده ، و عموم تفسيرات و تأويلات قرآن را بديشان محوّل فرموده است و مقام امامت و رهبرى على و فرزندانش را تا مهدى موعود عليهم السّلام به طور واضح بيان فرموده است .
خلاصه با اين بيانات و گفتارها جاى ترديدى باقى نمىماند كه مقام پيشوائى اسلام پس از رسول اللَّه ( ص ) حقّ مسلّم على ابن ابى طالب عليه السّلام بوده و مورد تجاوز عدّهاى گردنكش دنيا پرست قرار گرفته است ، و از اين ظلم و غصب ، خلفاى بنى اميّه و بنى العبّاس پيروى نمودند از آن افراد متجاوز و غاصب صدر اسلام عجبى نيست كه براى حكومت و رياست چند روزهء اين دنيا دست بدين خيانت و جنايت بيالايند و تاريخ اسلام را ننگين و آلوده بسازند ، ولى بسيار شگفت آور است كه در دنياى متمدّن امروز ، يك عدّه افرادى كه خود را روشنفكر مىپندارند بدون دليل ، حق را زير پا مىگذارند و صرفا به خاطر تقليد كوركورانه و خشك از پدران و نياكان جاهل و يا مغرض خود يك مشت منافقين سركش را به عنوان رجال و سرداران و رهبران صدر اسلام پذيرفته و به دوستى و پيروى از آنها مباهات مىكنند .
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 188
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص١٨٨