الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ . « 1 »
كسانى كه نشانههاى روشن و رَهنمودى را كه فرو فرستادهايم ، بعد از آن كه آن را براى مردم در كتابْ توضيح دادهايم ، نهفته مىدارند ، آنان را خدا نفرين مىكند و نفرينكنندگان [ نيز ] نفرينشان مىكنند " .
و مىفرمايد :
"
كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ * أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ
. « 2 »
چگونه خداوند ، قومى را كه بعد از ايمان آوردنشان كافر شدند ، هدايت مىكند ، با آن كه شهادت دادند كه اين رسول ، بر حق است و برايشان دلايل روشن آمد ؟ و البته خداوند ، قوم بيدادگر را هدايت نمىكند " .
ترديدى نيست كه انبيا و اولياى خدا نيز بايد به او تأسى نمايند و كسانى را كه موردخشم و لعنت خدا هستند ، نفرين كنند .
در اين باره ، نكاتى قابل توجه است :
1 . حكمت نفرين فرستادن انبيا و اوليا بر مجرمان
نخستين نكتهاى كه در مورد نفرين فرستادن انبيا و اولياى الهى بر مجرمان ( مُنكران حق ، مُعاندان ، منافقان و . . . ) بايد موردتوجه قرار گيرد ، اين است كه نفرين آنها مانند دعايشان بر پايه حكمتْ استوار است . حكمتهايى كه براى نفرين آنان مىتوان برشمرد ، از اين قرار است :
هامش
( 1 ) . بقره : 159 .
( 2 ) . آل عمران : 86 87 .