تحليلى درباره حكمت نفرينهاى انبيا و اوليا
با ملاحظه دعاهاى پيامبران و پيشوايان بزرگ اسلام عليه مجرمان ، ممكن است اين پرسش مطرح شود كه چرا اولياى الهى كه مظهر صفات و اسماى حُسناى الهى و تجليگاه رأفت و رحمت خداوند متعال هستند ، بر ضدّ افرادى هر چند مجرم ، دعا كردهاند ؟ آيا بهتر نبود كه براى هدايت و سعادت آنها دعا مىكردند ؟ آيا مجازات الهى براى آنها كافى نبود كه اولياى خدا مىخواهند با نفرين ، كيفر آنها را سنگينتر نمايند ؟ پاسخ ، اين است كه صفات و اسماى حسناى الهى منحصر به صفات جمال نيست . خداوند متعال ، صفات جلال هم دارد ، و همانطور كه او ارحمُ الراحمين است ، قهّار و شديدُ العِقاب نيز هست ، و كسانى كه با سوء استفاده از آزادى ، از شمول رحمت بىكران الهى خارج شوند ، گرفتار خشم و كيفر او خواهند شد .
انبيا و اولياى خدا ، تنها مظهر صفات جمال او نيستند ؛ بلكه نماد صفات جلال خداوند متعال نيز هستند . خداى سبحان ، در عين حال كه ارحم الراحمين است ، جمعى از مجرمان را نفرين مىكند و ديگران را نيز به نفرين كردن آنها ترغيب مىنمايد و مىفرمايد :
"
إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي