متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 763

آن انجمن كه چنين شنيدند ، از گفتار شيرين ، گريان شدند و از درد پرويز هم بريان گشتند . چون آن گويندگان به نزد شاه رفتند و آنچه را كه از آن بىگناه شنيده بودند ، بگفتند ، شيروى بپرسيد كه : آيا آن نيكخو ديگر چه آرزويى كرد ؟ پس شيرين كسى را به نزد شيروى بفرستاد و به دو گفت : اكنون تنها يك آرزو مانده است و بس . اين كه در دخمهء شاه را بگشايم چرا كه نيازمند ديدار او گشته‌ام . شيروى كه چنين شنيد ، گفت : روا باشد . پس نگاهبانان در دخمه را باز كردند و زن پارسا به درون آن رفت و مويه آغاز كرد . بدين سان شيرين برفت و چهرهء خود را بر چهرهء خسرو بنهاد و همهء سخنان گذشته را براى او ياد بكرد . سپس بىدرنگ آن زهر هلاهل را بخورد و از روان شيرين خود گَرد برآورد . شيرين همچنان كه پوشيده روى در كنار شاه با جامه‌اى كافوربوى بر تن نشسته بود ، پشت به ديوار بنهاد و بمرد « 1 » . بمرد و ستايش گيتى را با خود ببرد . چون شيروى اين سخن را بشنيد ، بيمار گشت و از براى ديدار او پر از اندوه شد . پس بفرمود تا دخمه‌اى ديگر بسازند و افسرى از مشك و كافور بر سر شيرين بنهند . آنگاه در دخمهء شاه را استوار ببست . چندى بر اين نگذشت كه روزگار شاهان بسر آمد و شيروى را نيز زهر بدادند . بدين سان شيروى با شومى زاده شد و با شومى نيز بمرد « 2 » و تخت شاهى را به پسرش بسپرد . كسى تنها هفت ماه پادشاهى كند و به ماه -