متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 657

« اسكندر » پادشاهى اسكندر چهارده سال بود « 1 » آفرين بر آن پروردگارى كه گيهان و زمين و زمان و جاى را بيآفريد . همو كه آرام و كار و آغاز و انجام ازوست . آسمان و زمين و زمان از آن او و كم و بيش گيتى به فرمان اوست . همه چيز از خاشاك ناچيز تا گرزمان « 2 » گواهى بر هستى اوست . پس بجز او را كردگار گيهان و شناسندهء آشكار و نهان مخوان . و درود پروردگار بر روان محمّد [ ص ] و يارانش باد . سر آن انجمن ياران [ محمّد ( ص ) ، ] على [ ع ] بود كه پيامبر ، او را بندهء برگزيدهء [ خدا « 3 » ] خواند . همهء آن ياران ، پاك و پرهيزگار بودند ليك سخنهاى او از شمار بگذشت . اكنون تاج شاهنشاهى را مىستايم كه بخت او درخشان كنندهء ماه است . شاهى كه با بخشش و فرّ و داد مىباشد و روزگار به فرمان او شاد گشته است . آن دارندهء گوپال و شمشير و تاج و گنج و آسانى و رنج . همو كه خردمند و دانا و چيره سخن است و اگر چه به سال ، جوان است ، ليك به دانش ، كهن سال مىباشد . آن شاه