متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 626

كه هيچكس از رنج ما و يا از فزون خواهى و گنج آكندن ما پيچان شود . روزگار به داد من آباد و دل زيردستان به ما شاد بادا . آنگاه از هر سرزمين باارزش و آبادى ، از هندوستان گرفته تا روم ، با پيشكش و بشار به پيش او برفتند و خشنودى آن شهريار را بجستند . روزى داراب بيآمد تا گله‌هاى اسپانى را كه رها بودند ، ببيند . چون از پستى به بالاى كوهى رفت ، درياى ژرف و بيكرانى بديد . پس بفرمود تا خردمندان كارآزموده‌اى را از روم و هندوستان بيآورند تا از آن دريا ، رودى به هر كشور برسانند . آنگاه بفرمود تا شهر سودمندى بسازند و چون در پيرامون آن شهر ديوارش را نيز بساختند ، آن را دارابگرد « 1 » نام نهادند . سپس بر فراز آن كوه آتشى برافروخت و گروهى به پرستش آتش پرداختند . از هر پيشه‌اى نيز كارگرانى بيآوردند و همهء شهر را با ايشان بيآراستند . پس از آن داراب سپاه بيشمارى را از هر سو بفرستاد و گيتى را از دشمنان نگاه داشت . و بدين گونه گيتى را از بدانديشان بىبيم ساخت و دل بدسگالان را به دو نيم كرد « 2 » .