متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 171

منوچهر پادشاهى او سد و بيست سال بود « 1 » پس يك هفته را به سوگ فريدون بگذراندند . به روز هشتم ، منوچهر بيامد و تاج كيانى بر سر نهاد و در سد و بيست سال زندگيش ، درست كردارى پيشه كرد و در هر چه جادو بود ببست . چون بر تخت نشست و تاج شاهى بر سر گذارد ، همهء گيتى را به داد و دين و مردانگى و نيكى و پاكى و فرزانگى مژده داد و گفت : اينك من شاه تمامى گيتىام مرا هم خشم و جنگ است ، هم داد و مهر . زمين ، بنده من و آسمان ، يار من است . مرا هم دين و فرّهء ايزدى است ، هم بختِ نيكى و دستِ بدى . من آنم كه در شب تار ، كين مىجويم . خداوند شمشير و زرّينه كفش ، برافرازندهء درفش كاويان ، فروزندهء ميغ و برآورندهء تيغ . به گاهِ رزم ، از جان نيز دريغ ندارم و به گاهِ بزم ، دستانم چون درياست . دست بَدان را از بدى كوتاه كنم و زمين را از كينه به رنگ ديبا