بزرگست و ز سلم دارد نژاد * ز شاهان فزون تر برسم و بداد
كنون مردمى كرد و فرزانگى * چو خاقان نيامد بديوانگى
ورا پيش خوانيم هنگام بار * سخن تا چه گويد كه آيد به كار
و زان پس به خوبى فرستمش باز * ز مردم نيم در جهان بىنياز
يكى رزم جويد سپاه آورد * دگر بزم و زرّين كلاه آورد
مرا ارج ايشان ببايد شناخت * بزرگ آنك با نامداران بساخت
برو آفرين كرد موبد به مهر * كه شادان بدى تا بگردد سپهر
[ پرسش و پاسخ فرستادهء رومى با موبدان ايران ]
سپهبد فرستاده را پيش خواند * بران نامور پيشگاهش نشاند
چو بشنيد بيدار شاه جهان * فرستاده را خواند پيش مهان
بيامد جهان ديده داناى پير * سخن گوى و با دانش و يادگير
بكش كرده دست و سر افگنده پست * بر تخت شاهى به زانو نشست
بپرسيد بهرام و بنواختش * بر تخت پيروزه بنشاختش
به دو گفت كايدر بماندى تو دير * ز ديدار اين مرز ناگشته سير
مرا رزم خاقان ز تو بازداشت * بگيتى مرا همچو انباز داشت
كنون روزگار توام تازه شد * ترا بودن ايدر بىاندازه شد
سخن هرچ گويى تو پاسخ دهيم * و ز آواز تو روز فرّخ نهيم
فرستادهء پير كرد آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين
هران پادشاهى كه دارد خرد * ز گفت خردمند رامش برد
بيزدان خردمند نزديك تر * بدانديش را روز تاريك تر
تو بر مهتران جهان مهترى * كه هم مهتر و شاه و هم بهترى
ترا دانش و هوش و دادست و فر * بر آيين شاهان پيروزگر
همانت خرد هست و پاكيزه راى * بر هوشمندان توى كدخداى
كه جاويد بادى تن و جان درست * مبيناد گردون ميان تو سست
زبانت ترازوست و گفتن گهر * گهر سخته هرگز كه بيند بزر
اگر چه فرستادهء قيصرم * همان چاكر شاه را چاكرم
درودى رسانم ز قيصر بشاه * كه جاويد باد اين سر و تاج و گاه
و ديگر كه فرمود تا هفت چيز * بپرسم ز دانندگان تو نيز
به دو گفت شاه اين سخنها بگوى * سخن گوى را بيشتر آب روى
بفرمود تا موبد موبدان * بشد پيش با مهتران و ردان
بشد موبد و هر كه دانا بدند * بهر دانشى بر توانا بدند
سخن گوى بگشاد راز از نهفت * سخنهاى قيصر بموبد بگفت
بموبد چنين گفت كاى رهنمون * چه چيز آنك خوانى همى اندرون
دگر آنك بيرونش خوانى همى * جزين نيز نامش ندانى همى
زبر چيست اى مهتر و زير چيست * همان بيكرانه چه و خوار كيست
چه چيز آنك نامش فراوان بود * مر او را بهر جاى فرمان بود
چنين گفت موبد بفرزانه مرد * كه مشتاب و ز راه دانش مگرد