بگشتاسپ گفتند كاى نامدار * نينديشى از كار اسفنديار
كجا شد نخستين بكين زرير * همى گور بستد ز چنگال شير
ز تركان همى كين او بازخواست * به دو شد همى پادشاهيت راست
بگفتار بد گوش كردى ببند * بغل ّ گران و بگرز و كمند
چو او بسته آمد نيا كشته شد * سپه را همه روز برگشته شد
چو ارجاسپ آمد ز خلّخ ببلخ * همه زندگانى شد از رنج تلخ
چو ما را كه پوشيده داريم روى * برهنه بياورد ز ايوان بكوى
چو نوش آذر زرد هشتى بكشت * گرفت آن زمان پادشاهى بمشت
تو دانى كه فرزند مردى چه كرد * برآورد از يشان دم و دود و گرد
ز رويين دژ آورد ما را برت * نگهبان كشور بد و افسرت
از ايدر بزابل فرستاديش * بسى پند و اندرزها داديش
كه تا از پى تاج بىجان شود * جهانى برو زار و پيچان شود
نه سيمرغ كشتش نه رستم نه زال * تو كشتى مر او را چو كشتى منال
ترا شرم بادا ز ريش سپيد * كه فرزند كشتى ز بهر اميد
جهاندار پيش از تو بسيار بود * كه بر تخت شاهى سزاوار بود
بكشتن ندادند فرزند را * نه از دودهء خويش و پيوند را
چنين گفت پس با پشوتن كه خيز * برين آتش تيزبر آب ريز
بيامد پشوتن ز ايوان شاه * زنان را بياورد زان جايگاه
پشوتن چنين گفت با مادرش * كه چندين بتنگى چه كوبى درش
كه او شاد خفتست و روشن روان * چو سير آمد از مرز و از مرزبان
بپذرفت مادر ز دين دار پند * بداد خداوند كرد او پسند
ازان پس بسالى بهر بر زنى * بايران خروشى بد و شيونى
ز تير گز و بند دستان زال * همى مويه كردند بسيار سال
[ باز فرستادن رستم ، بهمن را به ايران ]
همى بود بهمن بزابلستان * بنخجير گر با مى و گلستان
سوارى و مى خوردن و بارگاه * بياموخت رستم بدان پور شاه
بهر چيز پيش از پسر داشتش * شب و روز خندان ببر داشتش
چو گفتار و كردار پيوسته شد * در كين بگشتاسپ بر بسته شد
يكى نامه بنوشت رستم به درد * همه كار فرزند او ياد كرد
سر نامه كرد آفرين از نخست * بدانكس كه كينه نبودش نجست
دگر گفت يزدان گواى منست * پشوتن بدين رهنماى منست
كه من چند گفتم باسفنديار * مگر كم كند كينه و كارزار
سپردم به دو كشور و گنج خويش * گزيدم ز هر گونهيى رنج خويش
زمانش چنين بود نگشاد چهر * مرا دل پر از درد و سر پر ز مهر
بدين گونه بد گردش آسمان * بسنده نباشد كسى با زمان
كنون اين جهانجوى نزد منست * كه فرّخ نژاد اورمزد منست
هنرهاى شاهانش آموختم * از اندرز فام خرد توختم