همى لشكر آمد سه روز و سه شب * جهان شد پر آشوب جنگ و جلب
كشيدند بر هفت فرسنگ نخ * فزون گشت مردم ز مور و ملخ
چهارم سپه بركشيدند صف * ز دريا بر آمد بخورشيد تف
بقلب اندر افراسياب و ردان * سواران گردنكش و بخردان
سوى ميمنه جهن افراسياب * همى نيزه بگذاشت از آفتاب
وزين روى كىخسرو از قبلگاه * همى داشت چون كوه پشت سپاه
چو گودرز و چون طوس نوذر نژاد * منوشان خوزان پيروز و داد
چو گرگين ميلاد و رهّام شير * هجير و چو شيدوش گرد دلير
فريبرز كاوس بر ميمنه * سپاهى همه يك دل و يك تنه
منوچهر بر ميسره جاى داشت * كه با جنگ هر جنگيى پاى داشت
به پشت سپه گيو گودرز بود * كه پشت و نگهبان هر مرز بود
زمين كان آهن شد از ميخ نعل * همه آب دريا شد از خون لعل
بسر بر ز گرد سياه ابر بست * تبيره دل سنگ خارا بخست
زمين گشت چون چادر آبنوس * ستاره غمى شد ز آواى كوس
زمين گشت جنبان چو ابر سياه * تو گفتى همى بر نتابد سپاه
همه دشت مغز و سر و پاى بود * همانا مگر بر زمين جاى بود
همى نعل اسبان سر كُشته خست * همه دشت بىتن سر و پاى و دست
خردمند مردم بيك سو شدند * دو لشكر برين كار خستو شدند
كه گر يك زمان نيز لشكر چنين * بماند برين دشت با درد و كين
نماند يكى زين سواران بجاى * همانا سپهر اندر آيد ز پاى
ز بس چاك چاك تبرزين و خود * روانها همى داد تن را درود
چو كىخسرو آن پيچش جنگ ديد * جهان بر دل خويشتن تنگ ديد
بيامد بيك سو ز پشت سپاه * بپيش خداوند شد داد خواه
كه اى برتر از دانش پارسا * جهاندار و بر هر كسى پادشا
اگر نيستم من ستم يافته * چو آهن بكوره درون تافته
نخواهم كه پيروز باشم بجنگ * نه بر دادگر بر كنم جاى تنگ
بگفت اين و بر خاك ماليد روى * جهان پر شد از نالهء زار اوى
همانگه بر آمد يكى باد سخت * كه بشكست شاداب شاخ درخت
همى خاك برداشت از رزمگاه * بزد بر رخ شاه توران سپاه
كسى كو سر از جنگ برتافتى * چو افراسياب آگهى يافتى
بريدى بخنجر سرش را ز تن * جز از خاك و ريگش نبودى كفن
چنين تا سپهر و زمين تار شد * فراوان ز تركان گرفتار شد
بر آمد شب و چادر مشك رنگ * بپوشيد تا كس نيايد بجنگ
سپه باز چيدند شاهان ز دشت * چو روى زمين ز آسمان تيره گشت
همه دامن كوه تا پيش رود * سپه بود با جوشن و درع و خود
برافروختند آتش از هر سوى * طلايه بيامد ز هر پهلوى
همى جنگ را ساخت افراسياب * همى بود تا چشمه آفتاب