كه گر لب بدوزى ز بهر گزند * زنان را زبان كم بماند ببند
منيژه خروشيد و ناليد زار * كه بر من چه آمد بدِ روزگار
دريغ آن شده روزگاران من * دل خسته و چشم باران من
بدادم ببيژن تن و خان و مان * كنون گشت بر من چنين بد گمان
همان گنج دينار و تاج گهر * بتاراج دادم همه سر بسر
پدر گشته بيزار و خويشان ز من * برهنه دوان بر سر انجمن
ز اميد بيژن شدم نااميد * جهانم سياه و دو ديده سپيد
بپوشد همى راز بر من چنين * تو داناترى اى جهان آفرين
به دو گفت بيژن همه راستست * ز من كار تو جمله بر كاستست
چنين گفتم اكنون نبايست گفت * ايا مهربان يار و هشيار جفت
سزد گر بهر كار پندم دهى * كه مغزم برنج اندرون شد تهى
تو بشناس كاين مرد گوهر فروش * كه خواليگرش مر ترا داد توش
ز بهر من آمد بتوران فراز * و گرنه نبودش بگوهر نياز
ببخشود بر من جهان آفرين * ببينم مگر پهن روى زمين
رهاند مرا زين غمان دراز * ترا زين تكاپوى و گُرم و گداز
بنزديك او شو بگويش نهان * كه اى پهلوان كيان جهان
بدل مهربان و بتن چاره جوى * اگر تو خداوند رخشى بگوى
منيژه بيامد بكردار باد * ز بيژن برستم پيامش بداد
چو بشنيد گفتار آن خوب روى * كزان راه دور آمده پوى پوى
بدانست رستم كه بيژن سخن * گشادست بر لالهء سرو بن
ببخشود و گفتش كه اى خوب چهر * كه يزدان ترا زو مبرّاد مهر
بگويش كه آرى خداوند رخش * ترا داد يزدان فرياد بخش
ز زاول بايران ز ايران بتور * ز بهر تو پيمودم اين راه دور
بگويش كه ما را بسان پلنگ * بسود از پى تو كمرگاه و چنگ
چو با او بگويى سخن راز دار * شب تيره گوشت بآواز دار
ز بيشه فراز آر هيزم بروز * شب آيد يكى آتشى بر فروز
منيژه ز گفتار او شاد شد * دلش ز آن دهان يك سر آزاد شد
بيامد دوان تا بدان چاهسار * كه بودش بچاه اندرون غمگسار
بگفتش كه دادم سراسر پيام * بدان مرد فرخ پى نيك نام
چنين داد پاسخ كه آنم درست * كه بيژن بنام و نشانم بجست
تو با داغ دل چند پويى همى * كه رخ را بخوناب شويى همى
كنون چون درست آمد از تو نشان * ببينى سر تيغ مردم كشان
زمين را بدرانم اكنون بچنگ * بپروين بر اندازم آسوده سنگ
مرا گفت چون تيره گردد هوا * شب از چنگ خورشيد يابد رها
بكردار كوه آتشى بر فروز * كه سنگ و سر چاه گردد چو روز
بدان تا ببينم سر چاه را * بدان روشنى بسپرم راه را
بفرمود بيژن كه آتش فروز * كه رستيم هر دو ز تاريك روز