چنين درد و سختى بسى ديدهام * كه روزى ز شادى نپرسيدهام
تو شاه نو آيين و من چون رهى * ميان بستهام چون تو فرمان دهى
شوم با سپاهى كمر بر ميان * بگردانم اين بد ز ايرانيان
ازان كشتگان شاه بىدرد باد * رخ بدسگالان او زرد باد
ز گودرزيان خود جگر خستهام * كمر بر ميان سوگ را بستهام
چو بشنيد كىخسرو آواز اوى * برخ بر نهاد از دو ديده دو جوى
به دو گفت بىتو نخواهم زمان * نه اورنگ و تاج و نه گرز و كمان
فلك زير خم ّ كمند تو باد * سر تاج داران به بند تو باد
ز دينار و گنج و ز تاج و گهر * كلاه و كمان و كمند و كمر
بياورد گنجور خسرو كليد * سر بدرهاى درم بردريد
همه شاه ايران برستم سپرد * چنين گفت كاى نامبردار گرد
جهان گنج و گنجور شمشير تست * سر سروران جهان زير تست
تو با گرزداران زاولستان * دليران و شيران كابلستان
همى رو بكردار باد دمان * مجوى و مفرماى جستن زمان
ز گردان شمشيرزن سى هزار * ز لشكر گزين از در كارزار
فريبرز كاوس را دِه سپاه * كه او پيش رو باشد و كينهخواه
تهمتن زمين را ببوسيد و گفت * كه با من عنان و ركيبست جفت
سران را سر اندر شتاب آوريم * مبادا كه آرام و خواب آوريم
سپه را درم دادن آغاز كرد * بدشت آمد و رزم را ساز كرد
فريبرز را گفت بركش پگاه * سپاه اندر آور به پيش سپاه
نبايد كه روز و شبان بغنوى * مگر نزد طوس سپهبد شوى
بگويى كه در جنگ تندى مكن * فريب زمان جوى و كندى مكن
من اينك بكردار باد دمان * بيايم نجويم بره بر زمان
چو گرگين ميلاد كار آزماى * سپه را زند بر بد و نيك راى
چو خورشيد تابنده بنمود چهر * بسان بتى با دلى پر ز مهر
بر آمد خروشيدن كرّ ناى * تهمتن بياورد لشكر ز جاى
پر انديشه جان جهاندار شاه * دو فرسنگ با او بيامد به راه
دو منزل همى كرد رستم يكى * نياسود روز و شبان اندكى
[ ديدن توس ، سياوش را به خواب ]
شبى داغ دل پر ز تيمار طوس * بخواب اندر آمد گه زخم كوس
چنان ديد روشن روانش بخواب * كه رخشنده شمعى برآمد ز آب
بر شمع رخشان يكى تخت عاج * سياوش بران تخت با فرّ و تاج
لبان پر ز خنده زبان چربگوى * سوى طوس كردى چو خورشيد روى
كه ايرانيان را هم ايدر بدار * كه پيروزگر باشى از كارزار
بگودرزيان هيچ غمگين مشو * كه ايدر يكى گلستانست نو
به زير گل اندر همى مى خوريم * چه دانيم كين باده تا كى خوريم
ز خواب اندر آمد شده شاددل * ز درد و غمان گشته آزاد دل