[ پرسيدن سهراب نام سرداران ايران را از هجير ]
چو افگند خور سوى بالا كمند * زبانه بر آمد ز چرخ بلند
بپوشيد سهراب خفتان جنگ * نشست از بر چرمهء سنگ رنگ
يكى تيغ هندى بچنگ اندرش * يكى مغفر خسروى بر سرش
كمندى بفتراك بر شست خم * خم اندر خم و روى كرده دژم
بيامد يكى برز بالا گزيد * بجايى كه ايرانيان را بديد
بفرمود تا رفت پيشش هجير * به دو گفت كژّى نيايد ز تير
نشانه نبايد كه خم آورد * چو پيچان شود زخم كم آورد
بهر كار در پيشه كن راستى * چو خواهى كه نگزايدت كاستى
سخن هر چه پرسم همه راست گوى * متاب از ره راستى هيچ روى
[ چو خواهى كه يا بى رهايى ز من * سر افراز باشى بهر انجمن ]
[ از ايران هر آنچت بپرسم بگوى * متاب از ره راستى هيچ روى ]
سپارم به تو گنج آراسته * بيابى بسى خلعت و خواسته
ور ايدون كه كژّى بود راى تو * همان بند و زندان بود جاى تو
هجيرش چنين داد پاسخ كه شاه * سخن هر چه پرسد ز ايران سپاه
بگويم همه آنچ دانم بدوى * بكژّى چرا بايدم گفت و گوى
به دو گفت كز تو بپرسم همه * ز گردنكشان و ز شاه و رمه
همه نامداران آن مرز را * چو طوس و چو كاوس و گودرز را
ز بهرام و از رستم نامدار * ز هر كت بپرسم به من بر شمار
بگو كان سراپردهء هفت رنگ * به دو اندرون خيمههاى پلنگ
بپيش اندرون بسته صد ژنده پيل * يكى مهد پيروزه برسان نيل
يكى برز خورشيد پيكر درفش * سرش ماه زرّين غلافش بنفش
بقلب سپاه اندرون جاى كيست * ز گردان ايران و را نام چيست
به دو گفت كان شاه ايران بود * بدرگاه او پيل و شيران بود
و زان پس به دو گفت بر ميمنه * سواران بسيار و پيل و بنه
سراپردهء بركشيده سياه * رده گردش اندر ز هر سو سپاه
بگرد اندرش خيمه ز اندازه بيش * پس پشت پيلان و بالاش پيش
زده پيش او پيل پيكر درفش * بدر بر سواران زرّينه كفش
چنين گفت كان طوس نوذر بود * درفشش كجا پيل پيكر بود
دگر گفت كان سرخ پرده سراى * سواران بسى گردش اندر بپاى
يكى شير پيكر درفشى بزر * درفشان يكى در ميانش گهر
چنين گفت كان فرّ آزادگان * جهانگير گودرز كشوادگان
بپرسيد كان سبز پرده سراى * يكى لشكرى گشن پيشش بپاى
يكى تخت پر مايه اندر ميان * زده پيش او اختر كاويان
[ برو بر نشسته يكى پهلوان * ابا فرّ و با سفت و يال گوان ]
ز هر كس كه بر پاى پيشش بر است * نشسته بيك رش سرش برتر است
يكى باره پيشش به بالاى اوى * كمندى فرو هشته تا پاى اوى