كه از پيش كاوس بيرون برد * مگر كاندر آن تيزى افسون برد
تهمتن بر آشفت با شهريار * كه چندين مدار آتش اندر كنار
همه كارت از يكدگر بدترست * ترا شهريارى نه اندر خورست
تو سهراب را زنده بر دار كن * پر آشوب و بدخواه را خوار كن
بزد تند يك دست بر دست طوس * تو گفتى ز پيل ژيان يافت كوس
ز بالا نگون اندر آمد بسر * برو كرد رستم بتندى گذر
بدر شد بخشم اندر آمد برخش * منم گفت شيراوژن و تاج بخش
چو خشم آورم شاه كاؤس كيست * چرا دست يازد به من طوس كيست
زمين بنده و رخش گاه منست * نگين گرز و مغفر كلاه منست
شب تيره از تيغ رخشان كنم * به آوردگه بر سر افشان كنم
سر نيزه و تيغ يار من اند * دو بازو و دل شهريار من اند
چه آزاردم او نه من بندهام * يكى بندهء آفرينندهام
بايران ار ايدون كه سهراب گرد * بيايد نماند بزرگ و نه خرد
شما هر كسى چارهء جان كنيد * خرد را بدين كار پيچان كنيد
بايران نبينيد ازين پس مرا * شما را زمين پر كرگس مرا
غمى شد دل نامداران همه * كه رستم شبان بود و ايشان رمه
بگودرز گفتند كين كار تست * شكسته بدست تو گردد درست
سپهبد جز از تو سخن نشنود * همى بخت تو زين سخن نغنود
بنزديك اين شاه ديوانه رو * و زين در سخن ياد كن نو بنو
سخنهاى چرب و دراز آورى * مگر بخت گم بوده باز آورى
سپهدار گودرز كشواد رفت * بنزديك خسرو خراميد تفت
بكاوس كى گفت رستم چه كرد * كز ايران بر آوردى امروز گرد
[ فراموش كردى ز هاماوران * و زان كار ديوان مازندران ]
[ كه گويى ورا زنده بر دار كن * ز شاهان نبايد گزافه سخن ]
چو او رفت و آمد سپاهى بزرگ * يكى پهلوانى بكردار گرگ
كه دارى كه با او بدشت نبرد * شود بر فشاند برو تيره گرد
يلان ترا سر بسر گژدهم * شنيدست و ديدست از بيش و كم
همى گويد آن روز هرگز مباد * كه با او سوارى كند رزم ياد
كسى را كه جنگى چو رستم بود * بيازارد او را خرد كم بود
چو بشنيد گفتار گودرز شاه * بدانست كو دارد آيين و راه
پشيمان بشد زان كجا گفته بود * ببيهودگى مغزش آشفته بود
بگودرز گفت اين سخن در خورست * لب پير با پند نيكوترست
خردمند بايد دل پادشا * كه تيزى و تندى نيارد بها
شما را ببايد بر او شدن * به خوبى بسى داستانها زدن
سرش كردن از تيزى من تهى * نمودن به دو روزگار بهى
چو گودرز برخاست از پيش اوى * پس پهلوان تيز بنهاد روى
برفتند با او سران سپاه * پس رستم اندر گرفتند راه