نبايد ببالين سر و دست ناز * كه پيشست بسيار رنج دراز
سر تخت ايران ابى شهريار * مرا باده خوردن نيايد به كار
نشانى دهيدم سوى كىقباد * كسى كز شما دارد او را به ياد
سر آن دليران زبان برگشاد * كه دارم نشانى من از كىقباد
گر آيى فرود و خورى نان ما * بيفروزى از روى خود جان ما
بگوييم يك سر نشان قباد * كه او را چگونست رسم و نهاد
تهمتن ز رخش اندر آمد چو باد * چو بشنيد از وى نشان قباد
بيامد دمان تا لب رودبار * نشستند در زير آن سايهدار
جوان از بر تخت خود بر نشست * گرفته يكى دست رستم بدست
بدست دگر جام پر باده كرد * و زو ياد مردان آزاده كرد
دگر جام بر دست رستم سپرد * به دو گفت كاى نامبردار و گرد
بپرسيدى از من نشان قباد * تو اين نام را از كه دارى به ياد
به دو گفت رستم كه از پهلوان * پيام آوريدم بروشن روان
سر تخت ايران بياراستند * بزرگان بشاهى ورا خواستند
پدرم آن گزين يلان سربسر * كه خوانند او را همى زال زر
مرا گفت رو تا بالبرز كوه * قباد دلاور ببين با گروه
بشاهى برو آفرين كن يكى * نبايد كه سازى درنگ اندكى
بگويش كه گردان ترا خواستند * بشادى جهانى بياراستند
نشان ار توانى و دانى مرا * دهى و بشاهى رسانى ورا
ز گفتار رستم دلير جوان * بخنديد و گفتش كه اى پهلوان
ز تخم فريدون منم كىقباد * پدر بر پدر نام دارم به ياد
چو بشنيد رستم فرو برد سر * به خدمت فرود آمد از تخت زر
كه اى خسرو خسروان جهان * پناه بزرگان و پشت مهان
سر تخت ايران بكام تو باد * تن ژنده پيلان بدام تو باد
نشست تو بر تخت شاهنشهى * همت سر كشى باد و هم فرهى
درودى رسانم بشاه جهان * ز زال گزين آن يل پهلوان
اگر شاه فرمان دهد بنده را * كه بگشايم از بند گوينده را
قباد دلاور بر آمد ز جاى * ز گفتار رستم دل و هوش و راى
تهمتن همانگه زبان برگشاد * پيام سپهدار ايران بداد
سخن چون به گوش سپهبد رسيد * ز شادى دل اندر برش بر طپيد
بيازيد جامى لبالب نبيد * به ياد تهمتن بدم در كشيد
تهمتن هميدون يكى جام مى * بخورد آفرين كرد بر جان كى
بر آمد خروش از دل زير و بم * فراوان شده شادى اندوه كم
شهنشه چنين گفت با پهلوان * كه خوابى بديدم بروشن روان
كه از سوى ايران دو باز سپيد * يكى تاج رخشان بكردار شيد
خرامان و نازان شدندى برم * نهادندى آن تاج را بر سرم
چو بيدار گشتم شدم پر اميد * ازان تاج رخشان و باز سپيد