فَيَشْفَعُونَ ، فَيُشَفَّعُونَ « 1 » .
يعنى : أبوبصير از حضرت ابى عبداللَّه جعفر بن محمّد الصادق عليه السلام روايت نموده كه آن حضرت فرمودند : كه چون روز قيامت شود جمع مىكند حضرت اللَّه تعالى خلق اوّلين و آخرين را در مكانى واحد ، پس فرو مىگيرد ايشان را تاريكى شديدى ، پس تضرّع و زارى مىكنند به پرورگار خود ، و مىگويند :
پروردگارا بردار از ما اين تاريكى را .
فرمود حضرت صادق عليه السلام : پس بيايد قومى كه برود نور و روشنى پيشاپيش ايشان ، چنان چه روشن گرداند زمين محشر را ، پس بگويند اهل محشر : ايشان پيغمبرانند ، پس بيايد بر ايشان ندائى از جانب خدا كه نيستند ايشان پيغمبران ، پس بگويند اهل محشر : كه ايشان ملائكهاند ، پس بيايد به ايشان ندائى از جانب خدا كه : نيستند ايشان ملائكه ، پس مىگويند اهل محشر : ايشان شهيدانند ، پس بيايد به ايشان ندائى از جانب خدا : كه نيستند ايشان شهيدان .
پس گويند اهل محشر : كيستند ايشان ؟ پس بيايد به ايشان ندائى از جانب خدا : اى اهل محشر از ايشان سؤال كنيد كه شما كيستيد ، پس گويند اهل محشر :
چه كسانيد شما ؟ پس مىگويند : ما جماعتيم منسوب به على بن ابىطالب عليه السلام ، ما ذرّيهء محمّديم صلى الله عليه و آله ، ما اولاد على بن ابىطالبيم عليه السلام كه ولى خداست ، مائيم مخصوصان به كرامت خدا ، مائيم ايمن از عذاب جهنّم ، ومطمئن از جهت اين كه از اهل بهشتيم .
پس بيايد به ايشان ندائى از جانب خدا : كه شفاعت كنيد در حقّ دوستان خود و اهل مودّت خود و شيعيان خود ، پس شفاعت كنند ايشان محبّان و شيعيان
هامش
( 1 ) امالى شيخ صدوق ص 358 ح 442 .