در روح مخلوقى ديگر تأثير بگذارد ، اما خداوند قادر و توانا نتواند از طريق وحى در روح كسى از بندگانش كه اراده مىفرمايد اثر بگذارد ؟ هرگز چنين نيست . « او بر هر چه بخواهد تواناست . »
دليل دوم : علم جديد موجب اختراع امور شگفتآورى شده است كه بدانها آگاهيم و از آنها بهره مىگيريم . از جمله اين امور تلفن ، بىسيم ، ميكروفون و راديو است . از طريق وسايل مذكور اين امكان براى انسان فراهم آمده تا با فردى در نقاط دوردست ارتباط برقرار كند و آنچه را مىخواهد به دو بفهماند و وى را به سوى آنچه اراده مىكند راهنمايى كند . آيا بعد از پيدايش اين اختراعات مادى منطقى است كه خداوند قادر را از وحى به بعضى از بندگانش كه اراده مىفرمايد ، از طريق فرشته يا غير آن ، عاجز بدانيم ؟
« پاك است خداوند و برتر است از آنچه مىگويند برترى بزرگ . »
دليل سوم : علم همچنين موجب شده است تا بتوانيم بر روى صفحات جماد بىجان و فاقد شعور ، صداها و نغمهها ، قرآن ، سخنرانى و ترانه ضبط كنيم ، به نحوى كه با دقت و استوارى آن را براى ما بازگو كند . رواج اين وسيله كه ضبط صوت نام دارد در زندگى ما جايى براى انكار اين امور باقى نگذاشته است . آيا پس از اين اختراعات كه فراروى ما قرار دارند باز بعيد مىنمايد كه خداوند قادر متعال بتواند به وسيلهء فرشته يا غير آن ارواح پاك بعضى از بندگان خاص خويش را از كلامى مقدس لبريز سازد ، به نحوى كه آن سخن در قلب رسولش نقش بندد و وى بتواند آن را با دقت و استوارى بازگو كند و خداوند به وسيلهء او خلق خود را هدايت و حقانيت خويش را ظاهر كند ؟
دليل چهارم : ما در اين جهان با برخى از حيوانات مواجه مىشويم كه مكانيسمها و اعمال شگفتانگيزى از خود نشان مىدهند ؛ اعمال و حركات منطقى كه به هيچ وجه نمىتوان تصور كرد ناشى از تفكر و يا غريزهاى ساده بوده و منشائى جز ارادهء برتر الهى داشته باشد ؛ اراده برترى كه فنون ، افعال و اعمال دقيق و قدرت تدبير و چارهانديشى را به آنان وحى و الهام مىكند . اگر چنين چيزى در عالم حيوانات صحيح باشد ، به طريق اولى در عالم انسان نيز صحيح خواهد بود ؛ زيرا استعداد انسان در اتصال به عالم برتر قوىتر و قدرت اخذ و جذب وى بيشتر است . يكى از شيوههاى اتصال و جذب به عالم برتر نيز طريق وحى است .
از جمله نمونههاى حيواناتى كه در معرض الهامات برتر هستند مىتوان از مورچه و
مناهل العرفان في علوم القرآن (فارسى) — صفحة 81
مساهمون: الشيخ محمد عبد العظيم الزرقاني
ص٨١