اين زمان دانايان و اهل تفكّر و عبرت بودند ، ايشان را از ياد خدا كر نمىكرد چيزهائى كه از امور دنيا مىشنيدند ، و كور نمىكرد ايشان را از ياد خدا چيزهائى كه از زينتها مىديدند ، پس چنانچه به اين علم فائز شده بودند به ثواب آخرت فائز شدند .
و بدان اى جابر كه اهل تقوا و پرهيزكاران مؤونت و خرج ايشان از اهل دنيا آسانتر است ، و اعانت و يارى ايشان نسبت به تو بيشتر است ، اگر تو در ياد خدائى تو را بر آن يارى مىكنند ، و اگر خدا را فراموش مىكنى تو را آگاه مىكنند و به يادت مىآورند ، بيانكنندگانند امرهاى خدا را ، و عملكنندگانند به آنها ، به محبّت خدا قطع محبّت از غير او كردهاند ، و از دنيا وحشت گرفتهاند ، و بهسبب طاعت و بندگى آقاى خود ، و به دلهاى خود نظر به خدا و دوستى او انداختهاند ، و مىدانند چيزى كه سزاوار است به منظور داشتن و دل به او بستن خداوند عظيم الشأن است ، پس دنيا را منزلى دان كه فرود آئى و بار كنى ، يا مالى كه در خواب بيابى و چون بيدار شوى چيزى در دست تو نباشد ، اين مثل را براى تو به اين سبب بيان كردم كه دنيا نزد اهل عقل و علم از بابت سايهء درختى است كه لحظهاى در آن قرار گيرى و بر طرف شود .
اى جابر پس حفظ كن آنچه را خدا امر فرموده است تو را به رعايت آنها از دين و حكمت او ، و سؤال مكن از آنچه تو نزد او دارى از روزى ، و بطلب توفيق انجام تكاليفى را كه او از تو مىطلبد « 1 » .
و منقول است كه ابو ذر گفت : اى طلبكنندهء علم تو را فرزندان و مال از حال خود مشغول نسازد به درستى كه روزى كه از ايشان مفارقت مىكنى مانند ميهمانى
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 133 ح 16 .