و فرمود : مؤمنى كه خود را از محبّت دنيا خالى كند بلند مرتبه و رفيع درجه مىشود ، و لذّت و چاشنى محبّت الهى را مىيابد ، و او نزد اهل دنيا چنان است كه گويا ديوانه شده است ، و عقلش مخلوط شده است ، و ليكن نه چنين است بلكه شيرينى محبّت الهى با دل او مخلوط شده است ، و به اين سبب به غير خدا مشغول نمىشود .
و فرمود : دلى كه از محبّت و كدورتها صاف و خالص شد ، زمين بر او تنگ مىشود تا ميل به آسمان مىكند و به جانب رفعت پرواز مىنمايد « 1 » .
و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : طلب دنيا به آخرت ضرر مىرساند ، و طلب آخرت به دنيا ضرر مىرساند ، پس به دنيا ضرر رسانيدن سزاوارتر است تا ضرر رسانيدن به آخرت « 2 » .
و به سند معتبر منقول است كه : جابر جعفى به خدمت امام محمّد باقر عليه السّلام آمد ، حضرت فرمود : اى جابر و اللّه كه من محزونم و دل من مشغول است ، جابر گفت :
فداى تو شوم مشغولى دل و اندوه تو از چيست ؟ فرمود : اى جابر كسى كه خالص و صافى دين خدا در دل او درآمد ، مشغول مىگرداند دل او را از غير خدا ، اى جابر چه چيز است دنيا ، و چه چيز مىتواند بود ، مگر دنيا غير از طعامى است كه بخورى ، يا جامهاى كه بپوشى يا زنى كه با او مقاربت نمائى .
اى جابر به درستى كه مؤمنان مطمئن نمىباشند به دنيا ، و دل نمىبندند به ماندن در دنيا ، و در هيچ وقت از مرگ ايمن نيستند ، اى جابر آخرت خانهء دايمى است ، و دنيا خانهء فنا و نيستى است ، و ليكن اهل دنيا در غفلتند ، و مؤمنان پيش از
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 130 ح 10 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 131 ح 12 .