دور نمىكند ، و اگر كسى از روزى خود بگريزد چنانچه از مرگ مىگريزد البتّه روزى او را دريابد ، چنانچه مرگ او را درمىيابد « 1 » .
و به سند معتبر از حسين بن علوان منقول است كه گفت : در مجلسى بوديم كه طالبان علم در آنجا حاضر بودند در بعضى از سفرها ، و نفقهام منتهى شده بود ، بعضى از اصحاب به من گفت : از براى رفع اين پريشانى كى را گمان دارى ؟ و امّيد به كى دارى ؟ گفتم : به فلان شخص ، گفت : و اللّه حاجتت برآورده نمىشود ، و به اميد خود نمىرسى ، گفتم : چه مىدانى كه چنين خواهد بود ؟
گفت : حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : در بعضى از كتب سماوى خواندم كه خداوند عالميان مىفرمايد : به عزّت و جلال و مجد و بزرگوارى و رفعت خودم قسم مىخورم ، كه قطع مىكنم امّيد هركس را كه از غير من امّيدى داشته باشد به يأس و نااميدى ، و بر او مىپوشانم جامهء مذلّت و خوارى را به نزد مردم ، و از ساحت قرب خود او را دور مىكنم ، و از فضل خود او را محروم مىنمايم ، آيا در سختيها و شدّتها امّيد از غير من مىدارد ، و حال آنكه شدايد و بلاها به دست من است ، و به فكر خود در ديگران را مىكوبد ، و حال آنكه كليد همهء درها به دست من است ، و درها همه بسته است ، و درگاه من براى دعاكنندگان باز است ، كى امّيد به من آورد در بلاها و رو به من نمود كه او را محروم كردم ، و كى از براى مطلب عظيمى به درگاه من آمد كه امّيد او را قطع كردم و آرزوها و مطلبهاى بندگان خود را نزد خود حفظ كردهام ، كه در روز احتياج به ايشان برسانم ، به حفظ من راضى نيستند .
و پر كردهام آسمانها را از جماعتى كه هرگز از تسبيح من ملال و سستى به هم
هامش
( 1 ) بحار الانوار 103 / 35 ح 67 .