گرو كرد و نمكى گرفت و حاضر ساخت ، ابو ذر نمك بر آن نان مىپاشيد و مىخورد ، و مىگفت : حمد و سپاس خداوندى را كه ما را اين قناعت روزى كرده است ، سلمان گفت : اگر قناعت مىداشتى كاسهء من به گرو نمىرفت « 1 » .
و بدان كه چون كمال هر صفت كمالى در ممكن به آن مىشود كه اقرار به عجز از ادراك آن كمال بكند ، همچنين در مراتب شكر هرچند آدمى بيشتر شكر مىكند ، چون تفكّر مىنمايد در نعمتهائى كه خدا در وقت شكر بر او دارد ، و در اينكه ادوات و آنچه موقوف عليه اين شكر است همه از خداست ، و توفيق شكر هم از اوست ، مىداند كه در هر شكرى چندين هزار شكر ديگر بر او لازم مىشود ، و اقرار مىكند كه از عهدهء شكر او بيرون نمىتوان آمد .
چنانچه منقول است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : حقتعالى وحى نمود به حضرت موسى كه : اى موسى مرا شكر كن چنانچه حقّ شكر من است ، موسى گفت : خداوندا چگونه تو را شكر كنم چنانچه حقّ شكر توست ، و حالآنكه هر شكرى كه تو را كنم آن شكر هم نعمتى است از نعمتهاى تو ، خطاب رسيد : اى موسى الحال شكر مرا كردى ، كه دانستى شكر هم از من است ، و از شكر عاجزى « 2 » .
هامش
( 1 ) بحار الانوار 71 / 45 - 46 ح 51 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 98 ح 27 .