تنوير پنجم در بيان آنكه صحّت عبادت مشروط است به اعتقاد به امامت ائمّهء اثنا عشر صلوات اللّه عليهم و بدون آن عبادت ثمرهاى نمىبخشد بلكه باعث عقاب مىشود
و اين معنى اجماعى علماى شيعه است ، و احاديث در اين باب متواتر است ، چنانچه ابن بابويه به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه چون بنده را در مقام حساب نزد خداوند عالميان مىدارند ، اوّل چيزى كه از از سؤال مىكنند از نماز و زكات و روزه و حج و ولايت ما اهل بيت است ، پس اگر اقرار به ولايت داشته و بر آن حال مرده باشد نماز و روزه و زكات و حجّش را قبول مىكنند ، و اگر اقرار به ولايت ما نداشته هيچ عملى را از اعمال او را قبول نمىكنند « 1 » .
و به سند ديگر از آن حضرت روايت كرده است كه : جبرئيل بر حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله نازل شد و گفت : خداوند عالم سلامت مىرساند ، و مىفرمايد : من آسمانهاى هفتگانه و زمينهاى هفتگانه را و آنچه بر روى آنهاست خلق كردهام ، و هيچ محلّى بهتر از ركن و مقام ابراهيم خلق نكردهام ، اگر بندهاى مرا در آنجا بخواند از آن روزى كه آسمانها و زمينها را خلق كردهام تا انقراض عالم و اقرار به ولايت على عليه السّلام نداشته باشد ، او را سرنگون در جهنّم اندازم « 2 » .
و در حديث ديگر وارد شده كه : خدا وحى فرمود به حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله : يا محمّد اگر بندهاى مرا عبادت كند تا از هم بپاشد ، و مانند مشك پوسيده شود ، و
هامش
( 1 ) بحار الانوار 27 / 167 ح 2 .
( 2 ) بحار الانوار 27 / 167 ح 3 .