فلان شخص به كشتى نشست با مايهء كمى و به چين رفت و زود برگشت ، و مال بسيار آورده است كه محسود خويشان و دوستان شده است ، حضرت فرمود : مال دنيا هرچند زياده مىگردد بلا و محنت صاحب مال بيشتر مىشود ، آرزوى حال صاحبان اموال مىكنيد مگر كسى كه در راه خدا صرف نمايد ، بعد از آن فرمود :
مىخواهيد شما را خبر دهم به كسى كه مايهاش از آن سود اگر كمتر بوده و زودتر برگشته و غنيمت و فايده بيشتر برده ، و آنچه را به هم رسانيد در خزينههاى عرش الهى براى او حفظ كردهاند ، صحابه گفتند : بفرما يا رسول اللّه .
فرمود : نظر كنيد به اين شخصى كه مىآيد ، ديديم ژندهپوشى از انصار مىآيد ، فرمود : امروز ثوابى از اين مرد بالا بردهاند كه اگر بر جميع اهل آسمان و زمين آن ثواب را قسمت كنند حصّهء كمتر ايشان آن است كه گناهش آمرزيده ، و بهشت او را واجب شود ، صحابه از او پرسيدند : امروز چه كردهاى بشارت باد تو را به كرامت الهى ، آن شخص گفت : كارى به غير اين نكردهام كه براى حاجتى از خانه بيرون آمدم ، چون دير شده بود گمان كردم كه آن كار دير شده است با خود گفتم : به عوض اين حاجت مىروم و نظر به روى على بن ابى طالب عليه السّلام مىكنم ، چون از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله شنيده بودم كه نظر كردن به صورت على عليه السّلام عبادت است .
حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : بلى و اللّه عبادت است و چه عبادت ، اى عبد اللّه مىرفتى كه دينارى براى روزى عيال خود تحصيل نمائى و از تو فوت شد به عوض آن نظر بر روى على عليه السّلام كردى از روى محبّت و فضيلت او را مىدانستى ، و اين از براى تو بهتر است از اينكه تمام دنيا طلاى سرخ شود براى تو و در راه خدا بدهى ، و شفاعت خواهى كرد به قدر هر نفسى كه در آن راه كشيدهاى در حقّ هزار كس كه همه به شفاعت تو از جهنّم آزاد خواهند شد « 1 » .
هامش
( 1 ) بحار الانوار 38 / 197 - 198 ح 5 .