آموخته بودى ؟ گفت : يا ابن رسول اللّه چنين بر زبانم جارى شد ، حضرت فرمود : اى هشام و اللّه كه آنچه تو ملهم شدهاى در صحف ابراهيم و موسى نوشته است « 1 » .
و از حضرت على بن الحسين عليهما السّلام مروى است كه فرمود : مائيم امامان مسلمانان ، و حجّتهاى خدا بر عالميان ، و سيّد و بزرگ مؤمنان ، و پيشواى شيعيان ، و آقاى مؤمنان ، مائيم أمان اهل زمين از عذاب خدا ، چنانچه ستارهها امان اهل آسمانند ، و مائيم آن جماعت كه به بركت ما خدا آسمان را نگاه مىدارد از اينكه بر زمين افتد ، و نگاه مىدارد به بركت ما زمين و اهل زمين را از اينكه به آب فروروند ، و به بركت ما باران را از آسمان مىفرستد ، و به شفاعت ما رحمت بر ايشان پهن مىكند ، و از براى ما نعمتها از زمين مىروياند ، و اگر در زمين امامى از ما نباشد زمين از هم بپاشد و اهل زمين فروروند ، پس فرمود : از روزى كه خدا آدم را خلق فرمود هرگز زمين بىحجّتى و خليفهاى نبوده ، يا ظاهر و مشهور بوده ، يا غايب و مستور ، و از امام و خليفه خالى نخواهد بود زمين تا روز قيامت ، و اگر نه اين بود عبادت خدا در زمين نمىشد راوى مىگويد عرض كردم : مردم از حجّتى كه غايب باشد چه نفع مىبرند ؟ فرمود : مانند انتفاعى كه مردم از آفتاب زير ابر مىبرند « 2 » .
و منقول است از جابر جعفى كه : از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام پرسيدم مردم را چه احتياج است به پيغمبر و امام ؟ فرمود : از براى اينكه عالم بر صلاح خود باقى بماند ؛ زيرا كه حقتعالى عذاب را رفع مىكند از اهل زمين تا پيغمبر و يا امام در ميان ايشان هست ، چنانچه حقتعالى به پيغمبر فرمود : خدا ايشان را عذاب نمىكند و
هامش
( 1 ) بحار الانوار 23 / 6 - 8 ح 11 .
( 2 ) بحار الانوار 23 / 5 - 6 ح 10 .