زندگانى دنيا به جهنّم مىبرند ، و به خورد او مىدهند از آبى كه روان شود از پوست و گوشت اهل جهنّم از چرك و ريم و زردابه كه از تن دوزخيان چكد ، و به تكلّف و رنج تمام جرعه جرعه مىخورد آن را و به گلويش فرو نمىرود از غايت تلخى و كندگى ، و از همه طرف مرگ به او مىرسد و به حال مرگ مىباشد و آرزوى مرگ مىكند و ليكن او را مرگ نمىباشد و نمى ميرد ، و بعد از هر عذابى عذابى سخت تر براى او هست .
فرمود كه آن صديد جهنّم را چون نزديك او مىآورند رويش بريان مىشود ، و پوست و گوشت رويش در آن مىريزد ، پس چون مىخورد جميع امعاء و احشايش پاره پاره مىشود و به زيرش مىريزد ، و از هر يك از ايشان مانند رودخانه از چرك و ريم روان مىشود ، و آن قدر مىگريند كه از آب ديدهء ايشان نهرها جارى مىشود و در رويهاى ايشان جويها به هم مىرسد ، و بعد از آن اشك منقطع مىشود و خون به جاى اشك مىبارند به حدّى كه كشتيها در آب ديده ايشان جارى مىتوان كرد .
و از حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - منقول است كه جهنّم را هفت در است ، از يك در فرعون و هامان و قارون داخل مىشوند ، و از يك در مشركان و كافران داخل مىشوند از آن جماعتى كه هرگز به خدا ايمان نياوردهاند ، و از يك در بنى اميّه داخل مىشوند كه مخصوص ايشان است و كسى با ايشان در آن در شريك نيست ، و يك در ديگر باب لظى است ، و يك در ديگر باب سقر است ، و يك در ديگر باب هاويه است كه هر كه از آن در داخل شد هفتاد سال در جهنّم فرو مىروند پس جهنّم جوشى مىزند و ايشان را به طبقهء بالاى جهنّم مىافكند ، پس باز هفتاد سال ديگر فرو مىروند ، و ابد الآباد در جهنّم حال ايشان اين است . و يك در درى است كه از آن دشمنان ما و هر كه با ما جنگ كرده و هر كه يارى ما نكرده داخل جهنّم مىشوند ، و اين در بزرگترين درها است و گرمى و شدّتش از همه بيشتر است « 48 » .
و منقول است از ابن عبّاس كه دو يهودى به خدمت حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - آمدند و پرسيدند كه بهشت و دوزخ در كجايند ؟ حضرت فرمود كه
هامش
( 48 ) . بحار الانوار 8 / 285 ، ح 11 .